Foto's en filmpjes van de Kâhwe Klâhwe 2011!

• Foto's op de PTCN site
• Foto's van Marcel van der Looij
• Foto's op de site van Bennie

En er is nog veel meer te vinden, even googelen en voilà.

Organisatie, bedankt het was weer top!

Huishoudelijke mededeling i.v.m. de Kâhwe Klâhwe!

Beste Puch/Tomos bikkels.
Uiteraard komen jullie allemaal weer naar de Hofstad voor een weekend tweetaktdamp, bier en lekke banden. Tijdens de komende Kauwe Klauwe in Den Haag op 29 en 30 januari 2011 gaat de politie controleren of de bezoekers van de Grote Markt op zondag middag niet via de Lutherse Burgwal en de Grote Marktstraat/Prinsegracht de markt verlaten.
We komen aan over de Laan langs de Texaco en dit is ook de legale weg van de Markt af.
Verder geen politie berichten.

Vriendelijke groet Tom Haanstra DHP

Namens Bos (organisator KK) vraag ik jullie aandacht voor het volgende:

Bos heeft hulp nodig tijdens de rondrit van zondag 30 januari a.s. (Kahwe Klauhwe 2011) in Scheveningen/Den Haag. Men verzamelt vanaf 12.00 uur op de pier in Scheveningen en de toer start om 14.00 uur. Bos heeft vergunning, toestemming en begeleiding van politie. Echter hij heeft te kort aan bijrijders die met hem voor de lijn, er langs en erachteraan rijden. Gaarne vrijwilligers gezocht. !!!!!

Je kunt je opgeven en/of contact opnemen met Bos

Of bellen: 06 -15465232

De Foto's van de Rondrit Abbenes vind je hier:

Foto's

Programma Rondrit Abbenes:

Zondag 31 oktober 2010
PUCH EN TOMOS RONDRIT

Verzamelen tussen 10.00 en 11.00 uur
op het Langerak 54 te Abbenes.

Programma:

• 11.00 - 12.30: Koffie, soep met brood
• 12.30: Start rondrit
• 14.30: Aankomst tussenstop Fort Vijfhuizen
• Fort bekijken
• 16.00: Vertrek Fort Vijfhuizen
• 17.00: Aankomst Abbenes
• Borrelen

Aanmelden bij Olga Kat:
Per mail: of telefonisch 06-44086959

Kijk in de agenda voor meer info.

Klik hier voor de Flyer.

Let op rondrit Abbenes verplaatst:

Rondrit Abbenes is verplaatst van 17 naar 31 oktober!

Kijk in de agenda voor meer info.

Klik hier voor de Flyer.

De PTCN staat ook weer op het Nationaal Veteraan Treffe te Woerden.

Kom ook even langs op 25 september bij de gezelligste Treffe te Woerden.

Website van de NVT www.nationaalveteraantreffen.com

PTCN Meeting Kwintsheul

De meeting in Kwintsheul was weer zeer gezellig!

Volgend jaar waarschijnlijk weer maar dan op 3 en 4 september.

De foto's op de PTCN site kan je hier vinden.

Ook op de PT site staan een aantal foto's en verslagen

Ook is er een prachtig filmpje gemaak door Wouter.

PTCN Meeting 2010!

Reserveer op tijd!

Met rondrit, diner, livemuziek, feest, vuur, en gezelligheid.

Menu:

Puch en Tomos miniaturen.

Bevro International BV heeft op haar website een pagina geopend voor het bestellen van de
Puch en Tomos modellen.
In ruim een week tijd zijn reeds 1200 modellen besteld. Daar schrokken we even van! Dit tempo van bestellen werd niet verwacht..........

Lees het hele bullitin van Puch66 hier.

Nog niet besteld? En toch zeker willen zijn dat je straks een model hebt? Ga dan naar
http://brommer.bevro.nl Alleen daar kun je de modellen bestellen.

Bron: www.puch66.nl

+++ Persbericht+++Persbericht+++Persbericht+++

Sponsorrit: Op de Puch naar Parijs en terug.

16 mensen met een verstandelijke beperking die werken op een manege hebben werkjassen nodig en drie mannen op een oude Puch gaan daar voor zorgen.

Piet van de Kuil uit Den Haag rijdt al sinds 1958 op een Puch. Bennie van Doorn uit Zoetermeer en Hans Bronkhorst uit Delfgauw, samen 185 jaar en rijden op Puchjes van 50 jaar oud.  

Op dinsdag 27 juli 2010 om 09.00 uur vertrekt het drietal  naar Parijs en terug vanaf de Manege Pometheus aan de Rotterdamseweg 191 in Delft en worden uitgezwaaid door familie, vrienden en medewerkers van de manege.

De mannen gaan er ca. 8 dagen overdoen, de kosten van overnachting en verblijf dragen ze natuurlijk zelf.

Al vele firma’s en particulieren sponsoren het drietal en ze hopen, als “de rit der ritten” is voltooid voldoende geld te hebben om alle mensen op de manege aan een werkjas te helpen.  

Puch &Tomos Rijders Zeeland (PTRZ)

Een viertal enthousiaste Puch en Tomos liefhebbers uit Midden Zeeland  hebben het  plan opgevat om nog meer van hun hobby te willen genieten door deze te delen met andere Puch en Tomos rijders in het Zeeuwse.
We willen als oldtimer brommerclub het gedachtegoed, wat er was in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, bewaren en delen met andere enthousiastelingen. Ook kennis overdracht voor het instant houden van onze cult brommers is een optie.
Maar vooral het genieten van elkaars enthousiasme voor dit type brommer is een gegeven.

Ook ligt het in de  bedoeling om met enige regelmaat gezamenlijke rondritten te organiseren in het Zeeuwse.
Afgelopen  zondag 13 juni, is hiermee een voorzichtig begin hiermee gemaakt.
Op deze mooie dag was het verzamelpunt en trefpunt, café / restaurant “DE ORANJEBOOM” te ’s-Heer Hendrikskinderen (nabij Goes), waar om 12.30 uur was afgesproken.
Een klein tiental Puch&Tomos rijders hadden zich voor deze rit aangemeld. De rondrit welke was uitgezet had als tussenstop het Solex museum te Colijnsplaat.

Aldaar werden we enthousiast onthaald door de eigenaar met zijn vrouw, met koffie en koek . Ook een cursus vervangen gaskabel werd hier gegeven. Met advies van de aanwezige deskundigen werd de klus snel geklaard. Als eindpunt van de prachtige rondrit was het “Loze Vissertje”  bij het Goese Sas. Hier werd met enige ondersteuning van enige pinten  en bitterballen een zeer goede basis gesmeed voor een prima vervolg.

We nodigen dan ook iedereen in Zeeland van harte uit om zijn klassieke brommer Puch en Tomos uit zijn schuurtje te halen en te berijden.  Graag willen wij deze Tomos en Puch bezitters,  met hun brommers, op bijeenkomsten en rondritten ontmoeten, welke door ons georganiseerd worden.

U kunt zich hiervoor vrijblijvend inschrijven, indien u dit wilt,  als belangstellende om op de hoogte gehouden te worden van de activiteiten. U kunt zich aanmelden op het volgende e-mailadres info@puchentomos.nl Ook is er een website in de maak welke op korte termijn oparationeel zal zijn: www.puchentomos.nl

Namens de PTRZ
Ad, Christiaan, Hans, Jan

De algemene ledenvergadering 2010 in het Puch museum was een groot succes.

De ledenvergadering werd gehouden in het prachtige Puch museum van Leo van Kesteren. Er waren meer dan 25 leden welke de vergadering bijwoonden en de rondrit was tevens geweldig.

Robert Jan Bongers heeft zijn functie neergelegd, de voorzitters hamer is overgenomen door Wijnand Verkaik. Eline lagerwaard en Arno Blom hebben de redactionele funtie neergelegd en worden opgevolgd door Olga Kat die samen met de huidige redactie (Anita Buitendijk) weer prachtige bladen gaan maken in de komende jaren.

Klik op onderstaande foto voor de hele reportage.

Lokatie:
Puch museum
Bovendijk 115
2291 SB Wateringen

De ledenvergadering wordt gehouden in het prachtige Puch museum van Leo van Kesteren. In het museum zijn bijna alle modellen van Puch te vinden, wat voor de echte liefhebber een aanrader is. Bij het museum is voldoende parkeergelegenheid. Hierbij willen wij alle leden uitnodigen om deze vergadering bij te wonen en zo deel te maken van de toekomst van de PTCN. Voor koffie en thee wordt gezorgd.

Vacante bestuursfuncties:

• Voorzitter
• Redactie
• Webmaster

Rondrit:

Aansluitend willen wij een rondje rijden rond wateringen (prachtige omgeving in het Westland). Het vertrek van de rondrit is gepland op 14:30u. Hiervoor zijn alle mensen die Puch of Tomos rijden van harte welkom. Rond 17:00u verwachten wij weer terug te zijn in Wateringen.

Het Bestuur.

Hieronder de diverse links naar de foto's en filmjes die door diverse mensen gemaakt zijn.

• Foto Gallery van de PTCN
• Foto's van Hans Sandmann
• Foto's op www.knijp.com
• Foto's en verslagen op het PT Forum
• Youtube compilatie filmpje
• Youtube filmpjes van René tijdens rit naar de KK

Deze kwam ik per ongelijk tegen, die mag ik jullie niet onthouden.

Wanted! (alive)

Eline Lagerwaard heeft te kennen gegeven te willen stoppen met haar functie als redactrice, zij heeft haar termijn erop zitten en wil het stokje graag over dragen.

Ook onze voorzitter Robert Jan Bongers heeft aangegeven er mee te willen stoppen, zijn termijn is verstreken en hij wil zijn tijd in andere hobby's gaan steken.

Wij zijn op zoek naar verse redacteurs / redactrices die vol enthousiasme zich willen storten in het produceren van 4 clubbladen per jaar. En een nieuwe daadkrachtige voorzitter welke de PTCN in een hoog vaandel heeft staan.

Vrijwilligers kunnen zich aanmelden bij René

Tijdens de komende (medio maart) algemene ledenvergadering zullen de oude bestuursleden aftreden en de nieuwe bestuursleden hun functie gaan oppakken.

Bericht van de penningmeester!

Volgend jaar gaat de contributie naar beneden! Alles wordt duurder maar de PTCN verlaagt de contributie van € 22,50 naar € 20,00 per jaar.

Oude en nieuwe contributie:

Ledenkorting!

Wie lid is van de PTCN krijgt 10% korting bij Loods41.

Ze zijn met z’n tweeën. Twee meiden. Begin puberleeftijd. Ze staan bij de achterkant van mijn Puch. De ene houdt de hand van de andere vast. En omgekeerd. Ze staan te griezelen bij mijn vossenstaart die aan mijn sissybar is gebonden.

‘Het is van een kat.’zegt de kleinste van de twee.
‘Nee, jûh, het is van een hond.’ zegt de ander.

Hun hoge angstlach klinkt over het winkelcentrum.

Langzaam zie ik de hand van de grootste durfal naar de staart gaan. Ze giert, wanneer haar hand van boven naar beneden de staart beroert. ‘iiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee……..’, hoor ik.
Ze rillen over hun hele lijf. Allebei.

Ik loop naar ze toe. Wanneer ze mij ontwaren, laten ze elkaar’s hand los.
‘Mijnheer, wat is dat?’, wijzend naar mijn nepstaart.
‘Dát, meisjes. Dat is de staart van mijn hond. Hij is een paar maanden geleden overleden. Als aandenken aan hem, neem ik zijn staart nu overal mee naar toe op mijn Puch.’, zeg ik en veins verdriet.

Van puur ongeloof zijn beide meiden stil. Na een lange aarzeling durft de langste en minst bange van het stel te vragen waar dan de rest van mijn overleden hond is.
‘Kinderen, de rest van mijn hond ligt in mijn vriezer. Als de tijden nog beroerder worden dan nu heb ik er nog een lekker stukje vlees aan.’ Het is er uit voor ik mij realiseer wat ik zeg. Ach, gut, die kinderen. Wat doe ik ze aan. En het is niet eens waar wat ik zeg. Mijn vossenstaart komt gewoon van de Vehikel in Utrecht voor 13,50 euro.

Dan kijkt de kleinste mij recht in de ogen.
‘Mijnheer. Weet u wat ik vind?’, haar ogen spuwen vuur.
Mijn hond in de vriezer zit haar gigantisch dwars, dat is te zien.
‘Mijnheer……….. ik vind u een  grote…..grote……grote  h o n d e n l u l ’

Ze lopen hard weg.
Gierend van de lach. Dat nog wel.
Ik geef ze geen ongelijk.

Siem

Au3.

Ik kijk naar het programma “Het mooiste meisje van de klas.” Ik begrijp niet wat er mooi is aan de meid, die de hoofdrol mag spelen. Weet je wie er mooi is? Audrey. De tijd heeft voor mijn Audrey stil gestaan. Ik zeg ‘mijn Audrey’. Een halve eeuw na Audrey ben ik nog steeds zonder partner. Single. Ik heb nooit, nooit, nee nooit meer iemand kunnen vinden die ook maar een heel klein beetje op Audrey leek. Niet qua uiterlijk en niet qua innerlijk. Mijn Audrey is niet het mooiste meisje van de klas. Audrey is het aller, aller, aller mooiste meisje van de héééééle  w e r e l d.

Ik heb vaste verkering met Audrey. Zij zit in twee atheneum. Over drie weken is ze veertien. En die meid is mooi! De juiste lengte, de juiste maten, staalblauwe ogen, lang blond golvend gekruld haar. Wie wil Audrey niet? Alle jongens van het lyceum hangen om haar heen. Tong uit de mond en kwijlen. Handen in hun broekzakken.

Ik ben oerlelijk, zeventien jaar, zit vol puisten, zit in vijf gym, ga eindexamen doen en dan naar Leiden. Geneeskunde. Kan ik zelf wat aan m’n puistenkop gaan doen. Audrey is gekker op mijn spiksplinter nieuwe zwarte Puch, met de okergele tank, dan op mij. Maar ik doe alsof ik dat niet merk. Zij ziet mijn Puch als een soort afgod. Zij praat tegen mijn Puch, zoals vrouwen onder elkaar praten. Ze praat tegen de Puch op moederlijke toon, maakt baby geluidjes naar hem. Ze zit op het rekje met het gemak alsof zij koningin Juliana in de Gouden Koets is. Audrey, mijn Puch en ik zijn onafscheidelijk. Of moet ik zeggen dat Audrey en mijn Puch onafscheidelijk zijn en ik er in feite niet aan te pas kom. Dat komt in ieder geval beduidend dichter bij de waarheid. Blind van liefde ben ik. Ik schuif constant het idee van mij af dat ik er maar bij bungel. Dat ik slechts de handjes aan het stuur ben. De lullo die de benzine in de tank doet.  Die uren voor haar huist staat te wachten op zijn blonde prinses.

De combinatie Audrey, Puch en ik blijkt slecht voor mijn liefdesleven. Zodra zij haar billen heeft neergevleid op het chromen rekje wil ze niet meer dat ik haar aanraak. Ook lieve woordjes die ik over mijn schouder fluister komen niet bij haar aan. Haar houding slaat echter 180 graden om als ze in haar eigen huis is en met mij, haar vader en moeder in de huiskamer zit. Dan ben ik afhoudend en bang dat ik klappen ga krijgen van die ouwe. Je wilt niet weten, wat die blonde allemaal uitvreet in die huiskamer van haar ouderlijk huis. Ze kruipt op me, neen zowat in me. Zoent me voortdurend en lang. Rits mijn broek open. Spint als een krolse poes. Trekt haar bloesje naar boven en draait op mijn schoot kleine rondjes. Ik loer steeds met één oog naar haar vader. Ik probeer haar weg te duwen. Maar dat maakt het alleen maar erger. Mijn schoonvader in spe doet alsof hij naar de televisie kijkt, maar intussen staat zijn smoelwerk op donder en bliksem. Zijn ademhaling gaat zwaar en snuivend. Moeder vraagt wie er nog een kopje thee wil en verdwijnt in de keuken.
Dan sist die ouwe tussen zijn lippen: “Laat die meid met rust, eikel die je er bent. Het is nog een kind, dat zie je toch?” Ik probeer tegen te sputteren en tegen hem te zeggen, dat de duivel fatsoenlijker te werk gaat. Maar dat kan ik niet meer. Iets knapt er, Audrey lacht tevreden.

Van de ene op de andere dag is het over. Ik kom niet meer bij haar thuis en op school mijdt zij mij als de pest. Ze wil ook niet meer achter op de Puch. Ze wil niets meer van mij, met mij of door mij. Het is uit! Ik wil weten wat er gebeurd is, waardoor ze mij dumpt als vuilnis en spreek haar aan als ze de klas uit komt.

‘Juh, Siem, doe niet moeilijk. Dat heb je als je jong bent. Je bent wel aardig en je hebt de gaafste Puch van de school. Maar nu ben ik een andere jongen tegengekomen. Die heeft een brombakfiets en hij heeft ook een eigen bedrijf. Dát zit lekker, Siem. Zo’n bak waar je zelfs in kunt liggen.”, ze kleurt er van en giechelt een beetje.
“Een brombakfiets………..? Een eigen bedrijf………? Wát voor een eigen bedrijf?”, vraag ik.
René heeft een eigen bedrijf in lompen, metaal en oud papier. Hij verdient er goud mee. Alles gaat in de brombakfiets en ’s avonds als hij thuiskomt wordt de dagopbrengst in de schuur opgestapeld. René haalt zo veel op, dat hij nu aan mijn vader gevraagd heeft of hij onze schuur ook mag gebruiken.”  De trots straalt van Audrey af.

‘Dag Siem, dag Siemmie, dag lieverd, dag……dag….dag. Blijf je Puch poetsen, wil je?”

Wat een truttenprogramma is het mooiste meisje van de klas. Kijk ik nooit meer naar.
Chagrijnig ga ik naar bed. Morgen weer alleen op.

Siem

Het was een rustige meeting, daar in tegen was het wel beregezellig en hebben heerlijk gegeten van de kookkunsten van Jeroen, Anita, Jurjen en Ellie. Zondag ontbeten (eieren met spek) en hierna een prachtige rondrit gereden. Al met al was het een geslaagd weekend.

• Foto pagina van de PTCN
• Afterparty op het PT Forum

20 jaar PTCN Woerden 22 en 23 augustus.

Programma zaterdag:

• Bar open vanaf 13:00 uur.
• Hennie Overdijk zal deze dag de muziek verzorgen door oude LP's te draaien.
• Puch spullen verkoop door de PTCA.
• Vanaf 18:00 bourgondisch diner!
• Hierna feest! + kampvuur.

• Vanaf 8:30 ontbijt (eieren met spek)
• 10:00 verzamelen voor de prachtige rondrit door het Zuidhollandsche en het Utrechtse landschap.
• Vertrek rondrit 10:30.
• Tijdens rondrit stoppen we rond het middag uur bij een lunch gelegenheid.
• 17:00 aankomst rondrit in Woerden.
• Aansluitend worden er heerlijke zelfgebakken pannekoeken geserveerd. € 2,00 per persoon

Er is gelegenheid om binnen in de boerderij te slapen wel zelf luchtbed matje / slaapzak meenemen. Er is ook gelegenheid je tent op te zetten op het grasveld.

Er is ook een legertent aanwezig om je brommer droog te stallen!!

Prijzen leden:
Entree inclusief Diner & Ontbijt: € 5,00
Pannenkoekenbon voor zondag: € 2,00

Prijzen niet leden:
Entree inclusief Diner & Ontbijt: € 8,00
Pannenkoekenbon voor zondag: € 2,00

Drankbon 12 consumpties: € 10,00

Tot de 22'ste!

Omruilen bromfietscertificaat.

Een bromfietscertificaat is geldig tot uiterlijk 1 oktober 2009. Voor deze datum moet dit certificaat op het gemeentehuis zijn omgewisseld voor een bromfietsrijbewijs (categorie AM). Na deze datum is het certificaat niet meer geldig en dus niet meer omwisselbaar.

Het is niet nodig om het bromfietscertificaat om te wisselen als u voor 1 oktober 2009 een autorijbewijs haalt; u krijgt dan namelijk automatisch het AM-rijbewijs op het rijbewijsdocument bijgeschreven.

Wie een bromfietscertificaat bij de gemeente gaat omruilen tegen een rijbewijs AM moet hiervoor betalen en een pasfoto en een geldig legitimatiebewijs meenemen.

Ik ben mijn bromfietscertificaat kwijt. Kan ik dan toch een bromfietsrijbewijs aanvragen?

Ja, dat is mogelijk. U kunt met een recente pasfoto en geldig legitimatiebewijs melden bij de gemeente. De gemeente neemt dan rechtstreeks contact op de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW), om in het systeem te laten controleren of aan u een bromfietscertificaat is afgegeven. Als dat zo is, dan vraagt de gemeente uw certificaatnummer op. Met deze informatie kan de gemeente uw aanvraag voor het bromfietsrijbewijs verder afhandelen.

Bron CBR

Aneta rijdt op een Puch.

‘Chce dac kolo do walkanizacji?’, vraagt ze.
Ik weet niet wat ze wil. Ik weet niet wat ze zegt. De taal die zij spreekt herken ik niet.
Ik haal mijn schouders op.
‘Wat wil je dat ik doe?’ , zeg ik.
Nu staat zij te kijken of ze water ziet branden. Ook haar schouders gaan naar boven en weer naar beneden.
Ik roep mijn maat Jan erbij. ‘Wat wil dit meisje?’, vraag ik aan hem.
‘Ze spreekt Pools, Siem. Ze vraagt of je haar band kunt plakken.’, is de reactie.
????????
‘Hoe ik dat weet? Ik heet Wielogroch van achteren, dat is ook Pools en ik zie dat ze niet verder kan op deze fiets, die rijp is voor de sloop. Haar band is lek.’

Ik kijk naar het meisje. Het is een mooi meisje. Eigenlijk is het een heel erg mooi meisje. En ze is ook erg aardig. Misschien is ze zelfs wel heel erg lief. Wie zal het zeggen?
‘Als jij met ons mee naar huis gaat, krijg jij een Puch van ons.’, hoor ik mijzelf zeggen.
In mijn hoofd klinkt mijn eigen stem laag en hol, alsof hij uit de onderwereld komt.

Ik zie Jan naar adem happen. ‘Wat doe jij nou, Siem? Ben je niet goed snik geworden? Hoe kun je nou onze derde Puch weggeven aan iemand die we niet eens kennen?’
‘Ach, Jan, zeur toch niet zo. We hebben al zo vaak geprobeerd om die Puch te verkopen. Maar niemand wil er de prijs voor geven, die wij willen hebben. Sinds de kredietcrisis is het helemaal hopeloos in Puchland. Als dit kind er nou gelukkig mee is. Wat kan ons het dan schelen?’ Het is toch een leuk kind?, is mijn reactie.
Ik kijk naar het meisje en vraag; ‘H O E   H E E T  J I J ?’ (Hard roepen helpt. Echt.)
Ze wijst met haar vinger naar zichzelf en zegt dan langzaam: ‘A n e t a.’
‘Kijk, Jan, nou weten we hoe ze heet. Nou is ze niet vreemd meer voor ons.’

Aneta is nog dezelfde dag bij mij komen wonen. In het kleine logeerkamertje. Nu kan ze de vorderingen die Jan maakt met ‘haar’ Puch volgen. En Jan gaat aan het werk. (Jan heeft gouden handjes, ik heb alleen een grote bek en een ballpoint.) En met de dag wordt onze derde Puch meer en meer Aneta’s Puch. Iedere ochtend als Aneta wakker wordt en de deur van haar kamertje opendoet, ziet zij de Puch in het halletje staan. Zo kan ze meteen zien wat Jan de avond (en de halve nacht) er voor aan de bromfiets heeft opgeknapt.

De Puch is tip top in orde. Op een mooie zomeravond nemen Jan en ik Aneta mee naar buiten. We hebben haar Puch klaar gezet om het hoekje van het huis. ‘Nou, Aneta, ga maar rijden., zeg ik ‘Naar boven is in z’n één, naar beneden is in z’n twee. Daar op trappen om te remmen en daar in knijpen om te ontkoppelen. Doei! Veel plezier!’ Jan steekt zijn hand op: ‘Uitkijken, hè?’

De Poolse prinses stapt op haar Puch. Start. Geeft een dot gas en scheurt met een noodgang vlak langs een paar geparkeerde auto’s de vrijheid tegemoet. Jan en ik staan stijf van angst toe te kijken. Een half uurtje later komt ‘Polska ksiezna’ op haar gemakje aangetuft. Alsof ze op de Puch geboren is. Sierlijk draait ze een rondje om mij en Jan heen. Als dank voor Jan’s werk. Zonder naar de schakelaar te zoeken, zet ze de motor af en doet de benzine kraan dicht. ‘Przyjemny! (leuk), zegt ze. In een beweging staat haar Puch op zijn standaard. ‘Kawa, chtopcy? (Koffie, jongens?) en ze loopt naar binnen.

Mocht je Aneta tegenkomen op haar Puch, ding-dong dan naar haar.
Ze zoekt nog een echte Hollandse vent van rond de vijfendertig – veertig jaar.
Om mee te kunnen trouwen. Het moet er wel een zijn, die ook voor haar Puch kan zorgen. Maar dat begreep je al. Stuur een foto van jezelf mét je Puch (of Tomos) naar:
anetaprochownik@wp.pl

(Zie foto’s. Siem heeft weer niets uit zijn duim gezogen.)

Siem

Schaalmodellen van Puch en Tomos

Cor van Breukelen (Puch66) is bezig met het laten maken van Puch en Tomos schaalmodellen.

Vanaf vandaag kan iedereen zijn interesse aangeven, door de www.wsi-models.com/nl/puch-tomos aan te klikken. Vandaar word je naar de website van WSI gelinkt waar je een formulier kunt invullen. Het is geen bestelopdracht (!!); niemand wordt verplicht tot kopen, maar het wel een manier om te zien hoeveel belangstelling er echt is.

Tevens hier de flyer van de schaalmodellen.
Voor meer informatie bekijk de website van Puch66.

De samenwerking met de PTsite is een feit!

Het huidige forum van de PTCN voldeed niet meer aan de wensen, daarom zijn we in contact getreden met het management van de PTsite.

Het verzoek was om PTsite aan te sluiten als forum ter verbetering van de internet ervaring voor Puch en Tomos oldtimerliefhebbers, en in dit kader de PTCN clubleden met name.

We zien elkaar als serieuze partners in de Puch & Tomos scene, en steunen elkaar. Bijvoorbeeld PTsite zorgt voor een forum voor bevriende clubs, zoals de PTCV, en nu ook de  PTCN, het PTsite forum voorziet in een behoefte voor een bepaald deel van onze wederzijdse doelgroep.

Wij hebben onze website, en koppelen PTsite als forum. Zo dekken we het gedeelte van de doelgroep wat bijvoorbeeld graag clubladen leest die regelmatig in de brievenbus vallen, maar tevens via PTsite, ook de mensen die snelle technische (internet) ondersteuning wensen op één plaats. En zijn we aanwezig op een communicatieplek voor liefhebbers die zich aangetrokken voelen tot een sfeervolle en vrijwel directe communicatiemogelijkheid.

Internet biedt ons de extra dimensie van alle losse groepen te bundelen, ieder met zijn eigen identiteit die behouden blijft, vandaar dat het prettig is dat PTsite neutraal is qua sfeer. Een forum heeft voordelen die een website niet heeft, en aangezien veel leden van PTCN toch al de PTsite bezoeken, leek het ons veel efficienter om ons eigen forum te laten vervallen en op die plek een link naar PTsite te zetten.

Heeft iemand een vraag, mail even en overal komt een antwoord op, daar zorg ik voor, transparantie is troef.

Tot zover het verleden, weer voorwaarts voor de Puch en Tomos oldtimerliefhebbers!

Veel plezier op het forum namens het bestuur van de PTCN en het management van de PTsite.

P.s. het oude forum blijft nog wel online, er kunnen hier geen onderwerpen meer aangemaakt of reacties geplaatst worden.

20 jaar PTCN was een geweldig succes.

Bekijk de foto's en filmpjes:

• Foto pagina van de PTCN
• Afterparty op het PT Forum
• En natuurlijk op YouTube!!
  

En we gaan op 22 en 23 augustus in Woerden het feestje nog eens overdoen, Flyer nog in de maak.

Heb je ‘m?

Ik heb ‘m! De steeksleutel van de PTCN. Nummertje 10 aan de ene kant en nummertje 13 aan de andere kant. Voorop de sleutel staat P.T.C.N. en aan de achterkant staat je naam.
S I E M staat er bij mij opgedrukt. Aan alles is gedacht en ik voel mij vereerd. Dank je wel P.T.C.N. Op naar de volgende twintig jaar. Met de stille hoop, dat ik als uw columnist aan mag blijven. Ik ben blij!

Maar mijn blijheid is van korte duur. Wat moet ik met een steeksleutel? Waar zijn steeksleutels voor gemaakt? Ik weet het niet. Het voelt lekker aan in de hand, dat wel. Verder heb ik geen idee, wat je er mee zou moeten doen. Iets uitproberen? Oké, jij je zin.

1. Ik heb geprobeerd om de bidon van het kraantje van het toilet los te draaien met nummertje 13. Nou………..echt niet! Met geen mogelijkheid past nummer 13 op de afdichting. Nummer 10 ook niet, trouwens.

2. Met geweld heb ik een stukje van de sleutel in het stopcontact gestoken. Een klap …….wauwwww. De NUON staat nou nog met twee auto’s voor de deur. (Ik ben spontaan de helft van mijn haar op niet natuurlijke wijze kwijtgeraakt.).

3. Op de bouten van de balkonleuning passen zowel sleutel 10 als sleutel 13 niet.

Kortom. Wat moet ik verder met die steeksleutel. Zeg het maar. Misschien weet jij het.

Nou hoorde ik bij toeval ook, dat er een paar sleutels zijn waar geen voornaam op afgedrukt is. Dat komt, omdat je voornaam dan meer dan vijf letters telt of men is het per ongeluk vergeten. Mocht je een sleutel ZONDER voornaam in je bezit hebben stuur dan een e-mail naar de voorzitter van deze club, Robert Jan Bongers. (10 leestekens dus géén naam op zijn sleutel.) voorzitter@ptcn.net  Als alles goed is ziet je sleutel er uit zoals de afbeelding laat zien. Maar dan natuurlijk met je eigen naam er op.
Hans = 4 letters. Wim = 3 letters René = 4 letters enz. enz. Je snapt het wel. Toch?

Siem

20 jaar PTCN betekent feest!

26, 27 en 28 juni in Briele dit in samenwerking met SLOEV (zie flyer).

Wil je mee BBQ'en bestel voor € 6,00 een BBQ pakket door een mail te sturen naar: 20jaar@ptcn.net

En we gaan op 22 en 23 augustus in Woerden het feestje nog eens overdoen, Flyer nog in de maak.

De pijp.

Mijn verkering met Sjaantje verloopt voorspoedig. We hebben al twee keer gezoend. Ik denk, dat ik over vier zoenen mijn hand op haar borst durf te leggen. Eén klein lulligheidje: Sjaantje hoort eigenlijk bij de vetkuiven en nozems en niet bij de langharige Puch-ers. Ze heeft haar blonde haar als een toren van Pisa omhoog getoupeerd. Een walm van haarlak hangt constant als een veeg teken om haar heen. Een lange beige regenjas en witte nylon handschoentjes, met vingertoppen van hele kleine bloemetjes,  maken mijn Sjaantje kompleet. Mijn vrienden zeggen niets als ik haar voor het eerst aan hen voorstel. Ik doe alsof ik het niet merk. Liefde maakt blind en de verliefdheid maakt je knettergek.

Ik rijd iedere dag met Sjaantje rond. Alleen. Mijn vrienden laten het stuk voor stuk afweten. De kloof is voor hen te groot. Jammer. Ik ben er heilig van overtuigd, dat ik met Sjaantje ga trouwen. Later. Als ik het een keer gedaan heb met haar.

Wat voor een weer het ook is, Sjaantje draagt haar beige jas en witte handschoentjes. Op een mooie zomerdag stel ik voor om naar het strand van Katwijk te rijden. Dat lijkt haar wel wat. Het is een rit van een kilometer of vijftien. Een half uurtje. Je bent er zo.

Ik scheur over het fietspad wat langs de vliegbasis Valkenburg loopt. Plotseling is daar die onverwachte hobbel. Nog geen seconde daarna hoor ik een verschrikkelijke pokken herrie uit mijn Puch komen. Schrikken natuurlijk. Ik stop. Kijk naar mijn motor. Shit………knalpijp weg. Ik kijk achterom en zie de uitlaat een paar honderd meter verderop liggen.

“Ik ga ‘m wel even halen.’, zegt Sjaantje en ze loopt weg.
Ik zie haar bukken. Ze pakt de pijp op. Even staat ze rechtop. Dan zie ik de pijp op de grond vallen. Sjaantje gilt het uit van de pijn. Ik ren naar haar toe. Ik dacht dat Sjaantje wel wist dat een uitlaat loeiheet wordt. Maar dát wist ze dus niet. Ja, nu wel.

De nylon bloemetjes op haar vingertoppen zijn volledig zwart ingebrand in haar hand. Sjaantje huilt. Ik probeer haar te troosten. Maar ik ben daar niet handig in. Ze zegt dat ze naar huis wil. Met de bus, niet meer achter op de Puch. De achterkant van de bus, dat is het laatste wat ik van Sjaantje zie. Ze verdwijnt uit mijn leven. Van dat trouwen zal dan ook wel niks meer komen.

Ruim veertig jaar later kom ik haar tegen. “Sjaantje?” ‘Ik heet nu Jeanne, Siem. Dat past beter in deze tijd.” “Hoe gaat het met je?” vraag ik. “Goed Siem, mijn leven heeft ups en downs gekend, zoals ieder leven. Maar ik voel mij gelukkig met mijn Jan en de kids. Ik denk nog vaak aan je, Siem.” Ik bloos. Het is toch een hele eer als een vrouw ook na zoveel jaar aan je blijft denken.

Dan steekt Jeanne haar rechter wijsvinger op. ‘Alle bloemetjes zijn in de loop der jaren van de toppen van mijn vinger gegroeid, Siem. Behalve deze op mijn rechter wijsvinger. En die gebruik je heel veel in je leven. Ieder keer als ik op de top het lidteken van het bloemetje zie, denk ik aan jou en onze rit naar Katwijk.”

We kletsen nog wat. Wanneer we uit elkaar gaan zeg ik: “Doe de groeten aan je Jan. Zeg hem dat het me spijt van je wijsvinger. Nha…….laat ook maar. Eigenlijk ben ik er wel trots op, dat je al dan niet gedwongen nog steeds aan me moet denken.”

Onze wegen scheiden weer. Onze verkering is nu uit. Uitgemaakt zoals het hoort.

Siem.

Oldtimershow Zondag 28 Juni

Puch en Tomossen gezocht voor een oldtimershow (te Goor, OV), gegadigden zie: www.ptsite.nl

De ALV is (zoals ook de vorige jaren) slecht bezocht. Er waren wel 5 die-hard leden aanwezig... Hieronder een kort verslag van de vergadering:

De vacante bestuursfuncties zijn als volgt ingedeeld:

• Secretaris: Jeroen Koopmans (was Toercommissaris)
• Redactie: Anita Buitendijk (was secretaris en redactielid)
• Toercommissaris: Jurjen Wolthaus
  

Aan de penningmeester is decharge verleend, het kasboek zag er weer goed uit.

En we hebben besloten de contributie vanaf 2010 te verlagen naar € 20,00 per jaar!

Tevens gaan we twee feesten organiseren 26, 27 en 28 juni in Briele dit in samenwerking met SLOEV (zie flyer). En we gaan op 22 en 23 augustus in Woerden het feestje nog eens overdoen, Flyer nog in de maak.

Omdat de PTCN jarig is wordt er getrakteerd.

Dit jaar krijgen alle leden en nieuwe aanmeldingen van de PTCN een gratis steeksleutel 10/13!

Deze wordt verstuurd tesamen met het komende clubblad.

Altijd handig voor onderweg!

Het bestuur van de Puch en Tomos Club Nederland nodigt u uit voor de jaarlijkse algemene ledenvergadering. Deze wordt gehouden op 26 april aanstaande. Dit keer op de onderstaande locatie in het pittoreske Bodegraven:

Cultureel Centrum Evertshuis
Spoorstraat 15
2411 ED Bodegraven

Zaal open om 13.30 uur, de aanvang van de vergadering is om 14.00 uur.

Vacante bestuursfuncties:
* Voorzitter
* Secretaris
* Tour en meeting commissaris
* Redactie (volgend jaar)

Heb je zin om ons leuke team te ondersteunen meld je aan bij het bestuur!

Voor de agenda en notulen van 2008 klik hier.

P.s. koffie met GEBAK i.v.m. 20 jaar PTCN. En achteraf kunnen we nog gezellig wat drinken in de lokale kroeg "de Musketier".

Wraak!

Zijn eigen pas gerestaureerde Puch wil hij niet meer aan mij verkopen. En ik wil zó verschrikkelijk graag weer een eigen Puch. “Regel ik voor je.”, zegt broertje en hij neemt me mee naar een winkel in het zuiden des land. “Die gaan we fijn bij jou thuis opknappen”, zegt hij terwijl hij de Puch in het gehuurde busje wurmt, nadat ik het geld op de toonbank heb gelegd. Dat opknappen begrijp ik niet goed. “Hij doet het toch? Wat moet je daar dan aan opknappen? Volgende week ga ik er op rijden, toch?” Ik ken broertje. Ik probeer het onheil, wat boven mijn hoofd langzaam ontstaat, alsnog te keren.

De Puch staat warm en droog in de logeerkamer van mijn huis, als een binnengesleept jachttrofee. Het huis waar ik alleen woon. Het huis wat ik met zorg ingericht heb. Het huis dat naar mij ruikt. Waar ik mij geborgen voel. Het huis wat boven en beneden een hoogpolig licht gemêleerd grijs vast tapijt heeft. Het kost een paar centen, maar je hébt dan ook wat. In dat huis staat nu mijn nieuwe oude Puch te pronken in de lege logeerkamer. Wat ben ik blij met hem! Iedere keer loop ik even de kamer in, zodat ik hem kan bewonderen.

Dan staat broertje op de stoep. Met een tas gereedschap. “Siem, appeltje – eitje.”, zegt hij. “Over een half uurtje ligt tie uit elkaar en kun je hem opbouwen naar eigen smaak en inzicht.”
Ik sputter nog tegen: “Ja, maar, hij doet het toch. Ik vind het goed zo. Laat maar, joh. Ik ga er zo wel op rijden.” Het mocht niet baten. De demontage is reeds een feit..

“Zal ik er niet even een zeiltje onderleggen?”, vraag ik voorzichtig. ‘Niet nodig.”, is het antwoord. “Het is allemaal ijzer, moet je maar denken. Droog vuil.”
Met een pijpsleuteltje wordt er binnen in de voorpoot gepeurd. “Geef even een schaaltje, of zo. Volgens mij kan er nog een beetje olie in zo’n buis zitten.” Het komt er op z’n gemakje uit. Ik ga een schaaltje zoeken. Wanneer ik daarmee terug komt zegt broertje: “Ja, te laat, hè. Ik heb ‘m al uit elkaar.” En ik kijk naar de enorme plas zwarte drab die op de grond ligt.
Geloof maar van mij, dat je alle olie die op de vloer ligt over je hele huis gaat uitlopen. Ruim vijf jaar verder ziet het er dus nog niet uit bij mijn thuis.

Maar vandaag heb ik wraak genomen. Niet met opzet en ongewild.
Ik heb veel bijgeleerd de afgelopen jaren. Daarom vroeg broertje of ik zijn benzinetank van zijn Suzuki motor kon voorzien van een chromen sierband. (Ja, zijn Puch is weg. Hij zit tegenwoordig in de zware motoren.) De tank bleef op zijn plaats zitten. Ik vond dat niet slim, maar broertje zei, dat er ruimte genoeg was om de sierband aan te brengen. Dat was ook zo. Tor ik langs de benzinekraan moest met die band. Net niet! Ik pak mijn zakmes uit mijn zak. Even een klein tilletje en dan glipt de sierband er wel in. Broertje zegt nog: “Geen tangen, schroevendraaiers en zo bij mijn perfect gepoedercoate tank.” Maar ik luister niet.
Mijn mes raakt met een kreun de tank tot op het bot. Broertje wordt lijkwit. Zweet op zijn kop.
“Mijn tank…………………………………”

Het gaat lang duren voordat het allemaal weer goed komt. Ik ben nu bezig om de schade bij mijn verzekeringsmaatschappij neer te leggen. Toen ik het verhaal vertelde was het even stil aan de andere kant van de lijn. “Ik stuur u een schadeformulier. Vult u dat maar in. Dan kijken we er wel naar.” En ik hoorde hem denken: “Wat een eikel is die vent.”

Siem

Sleutelen.

“Als er nu iets kapot gaat, kom dan naar mij terug met de bromfiets. Er zit ook garantie op maar die heeft een Puch eigenlijk niet nodig.’, zegt de fietsenmaker. “Ga alsjeblieft niet zelf liggen klooien aan dat ding, want jullie maken meer stuk, dan dat je uiteindelijk repareert. Dan zit ik met al die ellende om hem weer rijklaar te krijgen en je vader met een torenhoge rekening. En daar zit meneer niet op te wachten, toch?” Gemeende woorden van de man die de splinternieuwe Puch bij het stuur vast houdt, alsof het een kind van hemzelf is wat nu het ouderlijk huis gaat verlaten.

“Geen cent. Geen ene rooie rotcent geef ik ooit nog uit aan die brommer van jou. Benzine, reparaties en zelfs de lucht in je banden koop je verder zelf maar. Ga maar een krantenwijk lopen of zo. Je zoekt het maar uit, maar ik trek mijn jasje niet meer uit voor jou.”,zegt mijn vader als we eenmaal met de Puch buiten staan. Gemeende woorden van een man die zijn puberende zoon al lang niet meer kan volgen en hem het liefst op de maan zou laten wonen.

Na het aanhoren van de fietsenmaker en mijn vader breekt het zweet me uit. Woorden als ‘hoge rekening’ versus ‘geen ene rooie rot cent’ spoken door mijn hoofd.
Ik besluit om heel goed voor mijn Puch te gaan zorgen en hem zelfs eens in de week helemaal op te poetsen. Ik heb immers het Instructieboekje meegekregen. Daar staat vast wel in wat je allemaal moet doen. Dat ik twee linkerhanden heb, een chronisch geldgebrek en zo chaotisch ben als een deur vergeet ik gemakshalve maar even.

Onder het poetsen van de kappen van de motor zit ik mij af te vragen wat er toch verborgen zou zitten onder de sierkap van de cilinder. Als ik de stap genomen heb om de bougiekabel los te trekken en met een steeksleuteltje de boutjes van de kap heb losgedraaid, houd ik de kap in mijn handen. Hoei....hoei...hoei......hoei...........da’s interessant! Ik ga op zoek naar een pijpsleuteltje of zo. Daarmee kan de volgende stap op het pad van het zelfonderzoek gezet worden. De sluitringetjes vliegen om mijn oren als ik met een ruk de cilinderkop van de cilinder aftrek. Ik draai aan de trapper. “Flup, flup, flup, flup”, zegt de Puch. Ik zie de beroete bovenkant van de zuiger in- en uitschuiven. Die is vuil! Even schoonmaken. Een staalborsteltje is snel gevonden in vader’s gereedschapkist.  “Zo, nou kan hij wel weer in elkaar.”, vind ik. De sluitringetjes ben ik kwijt, maar wie zou die nou missen? Ik pak de cilinderkop. Dan maak ik de fout van mijn leven. Ik duw de kop een kwartslag verkeerd gedraaid terug op de cilinder. De koellucht komt nu dwars tegen de koelvinnen en gaat er niet meer overheen. Ik kan toch niet weten, dat daardoor de koeling van de motor ernstig in gevaar zal komen? Iedereen moet toch de kans krijgen om het sleutelen te leren?

Ik heb nog een week rondgereden voor de Puch echt de geest gaf. Hij laat mij terug lopen van de dorpskern naar mijn huis in een van de buitenwijken. Een takken eind. Zeker als je een Puch mee moet slepen. Er zit niets anders op dan met de Puch terug te gaan naar de fietsenmaker. Mijn vader houd ik nog maar even buiten deze gedwongen besluitvorming.

“Je hebt toch niet zelf al zitten sleutelen, hè Simon?” vraagt de fietsenmaker argwanend als ik het verhaal vertel dat mijn Puch er zo maar in ene keer mee op is gehouden midden op de brink. “Neen, natuurlijk niet. Dat mag niet van u. Dat weet ik nog, dat u dat gezegd hebt.”
“Goed, Simon. Over een week is de Puch klaar.” En de Puch wordt in de rij ‘nog te repareren’ gezet. Oohhhhh, dat wordt een hele week LOPEN. Als ik na een week terug kom in de winkel, met geld wat ik stiekem van moeder heb gekregen, staat de Puch in de rij ‘afrekenen, klaar en weg’.

Ik betaal de fietsenmaker fl. 165,35 (gulden) en hyperventileer als een razende, wanneer ik het bedrag uittel op de toonbank. Ons moeder zal niet blij zijn met mij! Aan ons vader moet ik al helemaal niet denken. Wanneer ik uiteindelijk de rekening van de fietsenmaker aan mijn vader geef (ja, dat moest er toch een keer van komen) leest hij op het papiertje:

Vader geeft de rekening terug aan mij. Het is even stil. Dan zegt hij met een stem gebroken door moeheid en ellende: “Een bromfiets heeft geen kleppen.” Hij loopt de kamer uit. Wekenlang heeft hij daarna niet meer tegen mij gesproken. Maar intussen was hij wel langsgegaan bij de fietsenmaker. Om verhaal te halen.

Siem

• Opnamen van TV-West
• Afterparty op de PT-Site
• Foto's op de foto pagina (Er staan er nu een paar)
• Heb je nog leuke foto's mail ze naar zodat iedereen ervan kan genieten!

20 jaar PTCN komt eraan, zet 22 en 23 augustus 2009 vast in je agenda !
Locatie: Woerden

Meer info volgt.

Konijn met kerstmis.

1974.
Ik heb mijn schoonvader aan de lijn.
“Kom je ‘m halen of moet ik ‘m brengen?”
 “Pap, vandaag red ik dat niet, maar morgen kan ik hem bij je komen ophalen. Dan hoef jij niet op de fiets met dat beest. Op de Puch ben ik zo bij je.”

Mijn schoonouders wonen bijna vijftien kilometer bij ons vandaan. Vader heeft alleen een fiets. En om hem nu, met deze kou, dat hele eind op en neer te laten fietsen gaat mij te ver. We zijn net getrouwd en dit wordt onze aller eerste kerstmis in ons eigen huis. De uitnodiging van wederzijdse ouders om bij hen de kerstdagen door te brengen hebben we vriendelijk doch resoluut van de hand gewezen. Onze eerste kerst samen laten we ons echt niet ontnemen.

Wat kan het toch verschrikkelijk koud zijn op die Puch. Ondanks de handschoenen verkrampen mijn vingers wat het vlot schakelen bemoeilijkt. Mijn knieën behoren inmiddels aan iemand anders toe. Mijn voeten zijn onderweg geamputeerd. De tranen lopen over mijn wangen. Kortom, het is echt klote Puch winterweer.

“Eerst maar een bakkie?”, vraagt moeder en ze schenkt de koffie in het kopje.
“Graag , mam. Ik sterf van de kou.”,klappertand ik terug.
“Hij hangt er mooi bij.”, zegt mijn schoonvader. “Twaalf dagen aan de spijker is een mooie tijd om te besterven. Daar wordt tie mals van.”
Vader neemt mij mee naar de schuur. “Kijk, jongen, die is voor Mirjam en jou. Veel plezier er mee en een hele fijne kerst. Hij neemt het konijn van de spijker en stopt het naakte rode beest in een plastic tasje.

Ik neem afscheid van mijn schoonouders en hang het plastic tasje met daarin het vlees voor de kerstdis aan de ding-dong bel. De terugweg is nog beroerder dan de heenweg. In plaats van de wind opzij heb ik de wind pal op mijn benen, kruis, borst en mijn gezicht. Je sterft het af op die Puch. Meer dood dan levend val ik zowat thuis van mijn Puch af. Wat ben ik blij dat ik er ben.

“Waar is dat konijn?”, vraagt mijn vrouw terwijl zij het plastic tasje van de bel probeert te halen. “In het tasje.”, klinkt het lichtelijk uitgeput uit mijn mond. “Oh, dan moet ik zeker beter zoeken.” Ze ritselt opvallend hard met het plastic. “Neen, géén konijn in deze tas.”, zegt ze.  “Wél een grote scheur in de bodem van de tas. Heb je niet gevoeld, dat tie er uit viel onder het rijden?’, vraagt ze. “Neen, niks gemerkt. Het is hartstikke koud op de Puch.” Ik baal als een stekker want ik weet al wat er nu gaat komen. “Nou, dan moet je maar terug rijden en kijken of je ‘m ergens ziet liggen.”, zegt ze.

Ik wist het. Ik wist het. Niks geen medelijden met een verkleumde zielige echtgenoot.  Zoeken zal ik, tot ik er doodgevroren bij neerval. ‘Moet ik dan aan de verkeerde kant van de weg terug?”, vraag ik nog om het kwaad af te wenden. “Neen, sufferd, je rijdt eerst terug naar papa en mama en als je dan weer naar huis komt, rijd je aan de goede kant om te kijken waar dat konijn ligt. Toch?” Ze loopt naar binnen.

Door de woede dat ik terug moet rijden en de woede dat ik me daar niet tegen kan verzetten en de muizenissen en verwensingen richting mijn vrouw lijkt het alsof de zoektocht naar Nijntje soepeler verloopt dan het ophalen van het beest. Ik ben nog geen tien minuten onderweg of ik zie aan de overkant van de straat een groepje mensen op de rand van het trottoir staan. Daar is wat aan de hand. Even kijken? Wie weet word ik er beter van.
Ik stop en stap af. “Wat is hier gebeurd?’, vraag ik.
“Er is een kat zo verschrikkelijk aangereden door een auto, dat hij zijn hele vel inclusief staart kwijt is.”zegt een van de toeschouwers. “Laat mij eens kijken.”, zeg ik en dring door het groepje mensen naar voren. Daar ligt mijn konijn voor dood in de goot. “Mensen, wat een narigheid. Dat beest moet onmiddellijk naar een dierenarts.”, zeg ik en tegelijkertijd buk ik me om het konijn op te rapen. Ik loop naar mijn Puch. Trek de klemveer van het achterrekje omhoog, konijn er tussen en PANG. Zo die ligt klemvast en valt er onderweg niet meer van af. Starten en wegwezen. De kijkers naar het ongeluk hebben het niet door. Zo snel gaat het.

Eerste Kerstdag. Het konijn ligt op tafel. Gebraden en wel. Twee rare donkere strepen, dwars over zijn borst en billen,  ontsieren zijn verder mooie bruin gebakken velletje. Dat komt door het rekje.  Daar krijg je littekens van.

“Vind je het lekker?”, vraagt ze vlijend.
“Nha……..ik vind jou lekkerder.”, is mijn antwoord en kijk haar aan.
Zo kreeg 1974 dan toch nog een kerst die jaren in onze herinnering is blijven hangen.

20 jaar PTCN komt eraan, zet 22 en 23 augustus 2009 vast in je agenda !
Locatie: Woerden

Meer info volgt.

20 jaar PTCN komt eraan, zet 22 en 23 augustus 2009 vast in je agenda !

Meer info volgt.

Domme blondjes.

Domme Blondjes bestaan alleen in wilde verhalen en moppen op het internet. Domme blondjes zijn niet meer van deze geëmancipeerde tijd. Kortom, domme blondjes bestaan niet.

Mijn maat en ik zijn naar Woerden geweest. Het Nationaal Veteranen Treffen.
Op de terugweg zien wij het gebeuren. Een flinke vrachtwagencombi gaat een bocht naar links nemen. Aan de andere kant duwt een klein rood autootje stevig door om precies dezelfde bocht in te gaan. Je ziet het. Je hersenen registreren het. Je denkt, dat je droomt. Dat er een film opgenomen wordt. Dat je even niet op deze wereld thuis hoort. Dit kán niet waar zijn.

Het kleine rode autootje neemt  t e g e l ij k e r t ij d  met die enorme vrachtbak dezelfde bocht.  Wham! Feest! Slingers en taart voor die meiden!

Alles staat in één keer stil. Wie is daar nou de baas? Wie gaat er doorduwen?
Twee meiden vliegen uit het rode autootje en staan beduusd  naar de zijkant te kijken. Schade? De vrachtwagenchauffeur doet niets.  Hij staat stil. Niet meer, niet minder. Motor uit. Geen enkele bemoeienis van hem uit naar de twee meiden.

Ik pak mijn fotocamera uit mijn jaszak. Eén foto zal meer gaan vertellen dan duizend woorden.  Ik draai het verhaal van de domme blondjes terug. Domme blondjes bestaan. De foto bewijst het. Sorry, meiden.

Siem

De Haagse Bibliotheek presenteerd: The Night of the Seventies op donderdag 16 oktober vanaf 20:00

Toegang gratis.

Klik hier voor meer informatie.

De link en de Regio pagina's weer een bijgewerkt en ge-updated !

Heb je nog leuke links of klopt de regio informatie niet hoor ik het graag.

20 september Veteraan Treffe te woerden gevolgd door het Puchfeest Puchpsychos Harlingen kijk in de agenda voor meer info.

Vlaflip.

Een Golden Retriever komt mij tegemoet gelopen. Aangelijnd aan een man op een fiets. Ik zie man en hond in de dode hoek van mijn linker oog. De rest van dat oog concentreert zich op het maken van een natuurfoto. De hond stopt naast mijn Puch. De man is nog net niet te zien. “Mooie Tomos heb jij daar.”, zegt de man terwijl hij van zijn fiets stapt.
De hond is blij, dat hij even niet in de verzengende hitte van de dag hoeft te lopen en de man zoekt kennelijk een praatje. Ik stop met het fotograferen van het bruggetje midden in de uitgestrekte polder. Ik roep naar mijn naaktmodel, bovenop het bruggetje, dat zij zich weer mag aankleden. De man en de hond talen niet naar mijn bloterikje op de brug. Al snel merk ik dat het de man helemaal niet om mijn bromfiets of mijn camerawerk te doen is. Hij wil gewoon lekker veel kletsen en ik ben aan de beurt. Heel even vertelt hij, dat hij er vroeger ook zo een had. Hij laat wijselijk in het midden wát hij dan lang geleden tussen de benen beleefde. Dan wijst hij naar de hond die triest naar hem omhoog kijkt..

“Dit is niet mijn hond.”, begint de man. “Ik moet er niet aan denken, dat ik zelf een hond zou hebben. Hij is van een verre kennis van mij. Maar die ligt nu in het ziekenhuis. Al bijna vier maanden. Ik denk niet dat het nog wat gaat worden met hem. Maar ja, ik kan geen nee zeggen. Dus, knikt met zijn hoofd in de richting van de hond, hij kwam voor een weekje bij mij en mijn vrouw. Om te logeren, zeiden ze. En nou loopt hij al die tijd al rond met mij. Ik ben bang dat ik hem nooit meer kwijtraak. Ik weiger, op wat voor een mannier dan ook, te zeggen dat ík die hond uit zou laten.  Mijn vrouw zegt, dat het goed voor me is. Dat ik weer eens buiten kom. Jûh, dat wijf is gek. Ze heeft hem nog niet één keer meegenomen naar buiten. En te eten geeft ze hem ook nooit. Alles komt op mij neer. En ik wil geen hond, voor geen goud.”

“Nha”, probeer ik, “het is toch ook leuk om er met je hond er op uit te trekken. Het is een lief beest zo te zien. En moet je eens om je heen kijken hoe mooi het hier is.”

‘Meneer, niet voor het een of ander. Mijn vrouw en ik zijn pas geleden in Noordwijk geweest. Even een terrasje pikken.  Ik zeg tegen d’r dat ze alvast maar koffie moet bestellen. En voor mij een vlaflip, want ik ben dat appelgebak spuugzat. Dan ga ik intussen de auto parkeren en dan loop ik met hem terug naar het terras.  Kom ik daar een kwartiertje later aan, wil ik net het terras opstappen , komt er een ober naar mij toe.
“Hier mogen geen honden op het terras.’, zegt hij.
Sta ik daar voor lul met hem aan de lijn. Mijn vrouw zit zeker tien meter bij mij vandaan. Ze heeft mij niet in de gaten. Ik gebaar, dat ik in de problemen zit. Door hem!.  Ze reageert nergens op. Ik zeg nog tegen die ober dat ik niet weet hoe ik nou die vlaflip moet opeten en wijs naar de tafel waar mijn vrouw zit. Maar hij haalt zijn schouders op en loopt weg. Klote beest! Nou, ik ga maar weer eens. Nog veel plezier met dat blote meisje van u.”

De man stapt op zijn fiets, de hond komt moeizaam overeind. Samen gaan ze weer op pad. Na een paar honderd meter draait de man opeens om en komt terug gefietst.
“Zei ik nou vlaflip tegen u? Ik bedoelde natuurlijk Limburgse vlaai. Maar dat had u natuurlijk al begrepen. Ha…….ha……..ha……..ha.......”

Zonder enig antwoord af te wachten fietst hij weer weg. Ik zie nog net dat hij stiekem de hond de fiets laat trekken.  (klik voor een kennismaking)

Nu moet ik alleen nog vertellen wat het uiteindelijke resultaat geworden is van de blote foto in de natuur. Met een knipoog naar een lang verleden mag je hier klikken.

Siem

Bittere tranen.

In heel het land vind je bij de supermarkten wel verkopers van de Straatkrant. Die horen inmiddels bij het stadsbeeld en ons dagelijks leven. De een negeert ze volkomen, de ander stopt ze óf wat geld óf wat te eten toe. Een beetje aandacht in de vorm van een aardig woord scoort ook niet slecht. Ze zijn er ons dan dankbaar voor. Zeker weten. En laten we wel wezen, wij hebben onze wereld zo ingericht zoals die nu is. Het verschil tussen helemaal niets, een klein beetje iets  en overdreven veel van alles  lijkt op de wereld met de dag groter te worden. Kijk dagelijks maar bewust even een paar minuten naar de televisie. De vraag is of het ooit opgelost zal worden, want het probleem is natuurlijk niet van vandaag of gisteren.
Wat we in dit land ook heel goed kennen zijn alle vooroordelen die maar te bedenken zijn over mensen uit voor ons vreemde landen en culturen. Maar door het bestuurlijke en ambtelijke geklooi wat tegenwoordig in alle Europese landen standaard lijkt te zijn, zijn de vreemdelingen plotsklaps wél  “mede Europeaan” geworden. Dat biedt perspectief voor de aller aller armsten onder hen, maar ook voor de topcriminelen die je overal ter wereld aantreft. Met z’n allen op weg naar de rijkdom van het westen. Maar uiteindelijk vinden de armen in een totaal vreemd land niets anders dan ellende en heimwee. En het geld om met opgeheven hoofd terug te kunnen keren naar hun eigen land zal nimmer meer bij elkaar verdiend kunnen worden. Opnieuw is er een Straatkrant verkoper geboren.
 
Mijn 06-je gaat af. Onbekend nummer. Pakken of laten gaan? Ik pak ‘m.
“Met Siem.”
“Ja, hallo, mijnheer. U spreekt met de politie. Wij hebben een zekere Roxane opgepakt. Nu beweert  zij, dat u haar kent. Sterker nog: ze heeft ons uw 06 nummer gegeven.”

Ai………..die Roxane…………in de shit……………..dat is wel duidelijk………….

Natuurlijk ken ik haar. Maar dat weet de politie niet.
Op de Puch rijd ik een paar keer per week een aantal standplaatsen in de stad af om te kijken hoe het gaat met deze en gene straathoekgebruiker. Gewoon even gezellig doen. Mee klagen over de slechte verdienste van de dag.
Roxane is een Roemeens meisje van veertien jaar. Ze staat lange dagen bij een Albert Heijn bij ons in de stad. Precies wat u zegt: kinderarbeid is verboden in dit land. En …..ja: ik ben blij dat u daar een einde aan gaat maken. Maar voorlopig doen we het maar met wat bruine boterhammen met worst of kaas en een beker melk.  Ja, toch?

Ik stap het politiebureau binnen en vertel dat ik op mijn 06-je gebeld ben.
 “Neem daar maar even plaats, er komt zó iemand bij u.” En inderdaad, na een minuut of twintig verschijnt er een agent.
“Hé, de Puchman. Da’s een verrassing! Ik had nooit gedacht dat jij achter dit 06 nummer zou zitten.”, zegt een agent die de kamer binnenkomt met een uitstraling van een commissaris.  Zo……… in mijn stad kent de politie mij kennelijk  als “de Puchman”. Maar ik weet niet of ik daar nou zo blij mee moet zijn. “Ik kom voor dat Roemeense meisje”, zeg ik. “Waarom wordt zij door jullie vastgehouden?” “Gaande het onderzoek kan ik je daar niets over mededelen”, is het antwoord van de agent. “Mooi! Nou tot ziens dan maar weer. Mijn komst heeft kennelijk geen meerwaarde.”, is mijn reactie. “Ja, nee…….. maar ik wil wel eerst je gegevens hebben.”, zegt de agent. “Oh, nou ben ik ook ineens verdachte?”, is mijn verbaasde reactie.
Nee, maar je wordt wel in verband gebracht met deze zaak. Uiteindelijk loopt zij met uw 06-nummer in haar zak.”, zegt de agent  met een zuur mondje. Mijn antwoord: “Je zou eens in een telefoonboek moeten kijken, man. Weet je hoeveel nummers daar in staan?” Het dringt niet echt door tot de agent. Toch lijkt het mij beter om met de politie ieder conflict te vermijden, vooral voor mijn eigen vrijheid en veiligheid. Dat was in 1968 al zo toen ik op mijn opgevoerde Puch door mijn geboortestad scheurde en dat zal nog steeds niet veranderd zijn, vrees ik. Ik krijg het gevoel, dat Roxane mijn zaak begint te worden. En dat kan niet de bedoeling zijn. Uiteindelijk wil ik Roxane proberen te helpen. Dus bind ik in en besluit mijn medewerking te verlenen aan het onderzoek naar de halsmisdrijven van Roxane.

Ik geef de agent mijn rijbewijs. Hij loopt er mee weg, zonder iets te zeggen. Die gaat een kopietje maken, dat is duidelijk. Dus ben ik toch bij de zaak van Roxane betrokken zonder dat dit tegen mij gezegd is. Mijn naam en adres zullen opgenomen worden in het politiesysteem. “Waarom houden jullie dat kind vast.”, probeer ik opnieuw. “Die mevrouw wordt verhoord in verband met winkeldiefstal.” is het antwoord van de agent.
“Die mevrouw van jou, is een meisje van veertien jaar. Nederlandse kinderen worden teruggegeven aan hun ouders en krijgen hooguit een taakstraf bij Bureau HALT. Ik wil Roxane zien en ik wil met haar praten.”
“Oh, spreek je Roemeens?”, vraagt de agent hoopvol. Ik zwijg als het graf. Hij zoekt het maar uit, die agent. “Als jullie klaar zijn met dat kind, wil ik haar graag meenemen”, zeg ik.
“Ze wordt nog ondervraagd. Als je wilt wachten, dan moet je dat maar doen.”, zegt de agent wat onverschillig. Gevat antwoord ik dat de politie kennelijk wel een Roemeense tolk voor Roxane heeft. Hoe kan zij anders verhoord worden?

Ik heb ruim een uur moeten wachten zonder dat er verder iets noemenswaardig gebeurde.
De agent komt, zonder Roxane, weer naar mij toe.
“Ik heb overleg gehad met de Officier van Justitie en dat meisje krijgt een boete van 75 euro. Die moet vóór vijf uur vanmiddag betaald zijn anders wordt zij overgeplaatst naar het cellenblok van het hoofdbureau om daar de nacht door te brengen.”, zegt de agent.
“W A T T E ??????? VIJF EN ZEVENTIG EURO ?????? (Daar moet dat kind een maand voor bedelen.) WAAR BEN JIJ MEE BEZIG, @#$#@%&&*? Waar moet dat geld dan vandaan komen? Moet je haar ouders hierover niet inlichten?” reageer ik totaal over mijn toeren.
“Ja, dan had ze maar niet naar Nederland moeten komen. En dat vindt de Officier ook. Geen geld, geen vrijlating van het Roemeense meisje.”, is het antwoord van de agent met een emotieloos strak gezicht.
DAN HAD ZE MAAR NIET NAAR NEDERLAND MOETEN KOMEN.
Echt, 100% zeker dat dit als reden is opgegeven. Man, je schaamt je toch kapot op zo’n moment dat je zelf Nederlander bent en dat er mensen in dit land rondlopen, die een universitaire opleiding hebben afgerond die dan zulke %^%$#@* besluiten durven te nemen. Wat een land, wat een land, waar dat allemaal maar kan. Ik verlaat het politiebureau.  Nog steeds totaal over mijn toeren.

In iets minder dan drie uur moet ik 75 euro zien los te peuteren bij de Roemeense gemeenschap. Eerst rijd ik op de Puch naar de andere kant van de stad. Ik weet, dat daar de moeder van Roxane bij de Digros staat.  Ik leg haar met handen en voeten uit wat er aan de hand is. Ze huilt en geeft mij al het geld wat ze vanaf vanmorgen verdient heeft. 3,60 euro. Nou, het begin is er in ieder geval. Ik cross de hele stad door. Naar Alexander, Patrick, Aurel Issabel, Rebeca, Andrei, Razvan enz. enz………………………..Alles bij elkaar staat de stand nu op 28 euro en de hele Roemeense gemeenschap heeft niet te vreten vandaag.
Ik kom nog steeds 47 euro te kort. De tijd dringt en om het kind verdere ellende te besparen in een cellenblok besluit ik zelf maar te pinnen. Met het geld kom ik weer terug op het politiebureau.

Ik flikker de 75 euro op de balie.
“Nou, zie je wel, dat het allemaal lukt.”, klinkt het triomfantelijk.
“Nou…eh…ja, breng dat kind nou maar.”
Roxane komt, vergezeld door twee politiemensen, de trap af. Wanneer ze mij ziet begint ze te huilen. Nee, niet het gewone huilen. Het kind begint zó verschrikkelijk te huilen. Het is één brokje ellende wat daar staat. Bittere tranen rollen over haar wangen. Haar schouders schokken mee op het ritme van haar snikken. Je krijgt er een brok van in je keel.  Meteen zegt ze, dat ze niets gestolen heeft. Sterker nog: Ze is niet eens de winkel in geweest.
Ik troost haar zo  goed en zo kwaad als dat op dat moment kan en zeg, dat ze het er maar bij moet laten zitten. Het is mooi geweest. Klaar voor vandaag. Ik sla mijn arm om haar heen en we verlaten zo snel mogelijk het bureau. Ik zet Roxane, ze snikt nog steeds na, achter op de Puch en rijd haar naar haar moeder. Daar geeft ik haar af. Moeder blij. Maar ze foetert toch op Roxane. Ik heb het wel voor gezien voor die dag en Puch naar huis. Waar zouden we zijn zonder Puch? Ik moet er niet aan denken, dat ik de hele dag met de auto of op de fiets had moeten rondrijden.

En dit was meteen ook het einde van Roxane .Na die dag was ze weg, spoorloos, foetsie. Ik heb haar nooit meer gezien bij de Albert Heijn of elders in de stad. Natuurlijk heb ik naar haar gevraagd.  Aanvankelijk werd er tegen mij gezegd, dat Roxane terug was naar Roemenië. Nog later hoorde ik dat ze naar Eindhoven verhuisd zou zijn met haar ouders.

Hé, Roxane, als je dit leest: “Ik wens je alle geluk van de wereld. Multi multi noroc”

Siem

Vijfenzestig.

Toen mijn broer na zo’n dertig jaar opnieuw zijn “eerste” Puch kreeg was hij zo trots als een hond met zeven staarten. De hele dag was het Puch, Puch, Puch en nog eens Puch en kijk toch eens hoe mooi mijn Puch is. Nergens meer tijd voor. Er moest en zou ge-Pucht worden.

“Siem”, zei mijn broer,  “kun jij een paar foto’s van mij en mijn Puch maken terwijl ik er op rijd?”  ‘Tuurlijk, Geert. Hoe wil je dat we dat gaan doen?”, zeg ik.
“Nou, er ligt een hele grote en lange dijk in Fletsjesflier. (gefingeerd). Boven op de dijk rijden alle auto’s. Op de halve hoogte van de dijk is een fietspad aangelegd. Als ik nou op dat fietspad ga rijden en jij met Beatrix (Geert’s vrouw) boven op de dijk, dan kun je foto’s van mij op de Puch maken.”

Wij naar die dijk. Nou, mensen, een fietspad, niet te geloven zó mooi. Helemaal strak, snel, mooi en glad. Onze Geert in de starthouding aan het begin van het dijk fietspad en ik in de auto op de dijk. Raampje open, fototoestel naar buiten steken en klikken maar. Ik roep nog naar mijn broertje: “Op gelijke hoogte van mij blijven rijden, hè. Anders wordt het niets met die foto’s.” Hij knikt. Hij heeft het begrepen. Beatrix begint te rijden en mijn broertje Geert volgt. En dan de verrassing van het jaar . Die hele dijk is bovenop volgeplemd met enorme hoge venijnige stinkende rotdrempels. Met de auto kun je nog geen twintig kilometer per uur over die dijk rijden.  Ik die camera naar buiten steken en maar laten knippen dat ding. En ik zie dat onze snelheidsduivel keurig netjes op de hoogte blijft van het autoraampje. En maar naar binnen kijken. Aan het einde van de dijk stopten we. Gebroken was ik door al dat gehobbel op die dijk.  (Ik begrijp niet dat iemand zo iets kan bedenken.) Mijn broer glunderde. “Goeie foto’s gemaakt, Siem?”, vraagt Geert nieuwsgierig. “Kwee nie. We zien het straks wel, wat er van geworden is.”, is mijn antwoord.

Dan buigt broertje zich voorzichtig naar mij toe. Zachtjes vraagt hij: “Heb jij kunnen zien hoe hard ik op de kilometerteller van de auto reed?”  En ik met een stalen smoelwerk en met luide stem: “Je reed vijfenzestig kilometer per uur op die Puch van je. Je was bijna niet bij te houden.” Broertjes onder elkaar. Moet kunnen, toch?
Je had die kop van onze Geert moeten zien. Alsof hij de rally van Monaco in zijn zak had zitten. Beatrix kijkt mij vragend aan. Haar ogen vertelden in stilte: Wát nou vijfenzestig. Ik reed nog geen dertig. Maar ik negeer haar ogen. Broertje zoekt het maar even uit.
Met een rood hoofd, glunderend en vol bravoure stapt hij weer op zijn Puch. Richting huis.
Wat een berg trots zat er in enen tussen zijn benen, maar zeker en vooral ook in zijn hoofd.
Beatrix en ik moeten nog een keer over alle drempels van de dijk rijden. Dat nam veel tijd in beslag. Lang nadat broertje zijn Puch in de schuur had gezet arriveerden wij ook. Dat zou hem toch aan het denken moeten hebben gezet over hoe het nou met zijn snelheid en onze snelheid zat.

Als we allemaal koffie hebben vertelt Beatrix wat er bovenop de dijk gebeurde. Dat de drempels zo beroerd waren, dat we niet eens de dertig kilometer per uur haalden.  En dat ik met gemak die foto’s kon maken, ondanks het hobbelen van de auto. En dat Geert zo gedwee volgde. En dus ook maar amper vijfentwintig kilometer hard had gereden. Ja, m’n broertje was teleurgesteld, toen hij hoorde dat hij bij lange na geen vijfenzestig had gereden. Vooral in zijn broer Siem. Maar ik zei hem, dat de tronie van zijn face, nadat hij hoorde dat hij vijfenzestig kilometer per uur op zijn Puch had gereden, meer dan puur goud waard was geweest. Bovendien zou niemand op de wereld hem ooit nog het euforische gevoel kunnen afpakken wat hij van binnen voelde toen hij hoorde dat hij zó hard had gereden. (Dit even om over na te denken)

We zijn al weer een paar jaartjes verder. Geert en ik Puchen nog steeds alle twee. Maar het getal vijfenzestig blijf zijn toverkracht houden. We hoeven maar na elkaar te wijzen aan het einde van een rit…………………………….

Kocham polski dziewczyny.

Kun je lezen wat er staat? Heel goed! Dan ken je (een beetje) Pools. Mijn collegaatje is een jonge Poolse vrouw. Ja, mooi. Dat wel. Het houdt iets speciaals zo’n gezichtje uit het oosten van Europa.  Blond. En blauwe ogen heeft ze ook. Zo’n hele speciale kleur grijs – blauw die je bijna nergens ziet. Ik ben gek op haar. Ik geef het maar meteen toe. Anders blijft het maar ergens hangen en ontlaadt die spanning niet.

In een vlaag van verstandsverbijstering had ik bedacht, dat het heel erg leuk zou zijn wanneer Magdalena (zo heet ze) model zou staan samen met mijn Puch. Leuk plekje opzoeken. Magdalena de Puch geven en dan zou ik wel even wat foto’s maken. Het hele verhaal stelde ik voor aan Magdalena. Ze kijkt mij verbaasd aan met die blauwe knikkers van haar, fronst lichtjes haar voorhoofd en zegt dan: “Nee. Dat doe ik niet.” Op dat antwoord had ik dus even niet gerekend. Hele visioenen waren aan mijn perverse geest voorbij getrokken. De meest frivole foto’s hadden mijn netvlies inmiddels in gedachten bezocht. En dan werkt die meid dus niet mee. Da’s balen.

“Later misschien?”, probeerde ik nog even voorzichtig.
“Ja. Later misschien.”, was Magdalena’s antwoord. En daar bleef het bij en we gingen allebei weer aan het werk.  Wat zou dan later zijn? Een dag later? Een week later? Volgend jaar? Ik besloot om uit voorzorgsmaatregel mijn fototoestel 24 uur per dag bij mij te dragen.  Voor later. Mocht er ooit nog eens een later komen.

De dagen werden weken en de weken gingen over van de ene maand na de andere maand. En mijn Puch ging door de tand des tijds er steeds rotter uitzien en Magdaleentje begon steeds meer op te bloeien. En toen, van het ene op het andere moment en als het ware uit het niets, haalde Magdalena een lippenstift uit haar bureaula te voorschijn. Stiftte haar lippen en zei: “Nou, kom dan. Ik wil nu wel.”

De hemel worden geprezen: Het was eindelijk  L A T E R  geworden.

Ik griste het fototoestel uit mijn jaszak (wie wat bewaard heeft wat) en snelde achter de huppelende Magdalena aan. Ik wilde haar vertellen wat ik in gedachten had. Hoe de foto er nu écht uit moest komen te zien. Maar Magdalena was al bij mijn Puch. Pakte hem resoluut beet en liep er de steile trap mee af. Op weg naar de fietsenberging. “Nee, nee, nee, Magdalena. Er mogen geen bromfietsen in de fietsenstalling.” Nou, dat was tegen dovenmansoren gezegd, want Leentje zeulde de Puch gewoon achter zich aan en was in no time beneden.  Er zat niets anders op dan een foto te maken. Niet naar mijn zin, natuurlijk. Maar wanneer zou het nu weer eens later worden? De enige onzekere factor in mijn leven.

Klik. Dat was foto één. Magdalena parkeerde de Puch tegen het muurtje en liep de trap weer op. Terug naar binnen. Terug aan het werk. Daar stond ik met mijn fototoestel nog in mijn hand. De klik galmde nog na, bij wijze van spreken. En mijn Puch tegen het muurtje. Die stond daar te wachten tot hij door iemand twee steile trappen omhoog gezeuld ging worden. Wie zou die iemand zijn? Magdalena was in geen velden of wegen meer te zien. Totaal afgebeuld kwam ook ik een kwartier later terug op de afdeling. Met één foto. Daar moeten we dus zuinig op zijn. Als hij maar gelukt is.  Ik laat het graag aan u over. Maak kennis met Magdalena en beoordeel de foto. En toch…………al heb ik maar één lullig fotootje: IK HOUD VAN POOLSE MEISJES. (kocham polski dziewczyny) Klik hier voor de foto.

Siem

Een hoog koppel.

Ieder dag moet ik, om op mijn werk te komen, een spoorwegovergang passeren. Negen van de tien keer sta ik daar op de trein te wachten. Als de trein de overgang passeert rijdt hij heel langzaam. Stapvoets bijna. Dat komt omdat het station waar de trein verwacht wordt een kleine honderd meter van de spoorwegovergang afligt. Omdat ik beslist niet het braafste jongetje van de klas ben, stel ik mij zowat tegen de overwegboom op. Naast het bord met daarop de tekst: WACHT TOT HET RODE LICHT GEDOOFD IS. ER KAN NOG EEN TREIN AANKOMEN. Maar dat bord is er niet voor mij weggezet. Met veel PUCH geronk en een bek vol lef scheur ik de overweg over zodra de boom voldoende ruimte biedt om onderdoor te rijden. Ha! Kijk mij eens! Pietje Suïcide.

Op een dag sta ik weer te wachten op het gele monster. Aan het einde van de spoorboom, want die is dadelijk als eerste op het hoogste doorlaatpunt. Naast mij, op het rijweg gedeelte naast de beschermende boom, staan twee jongens op een TOMOS snorfietsje. Zij spelen met de gashandel en hun gezichten staan gespannen. Vanuit niets trekt een van de TOMOS-jes in een keer op en rijdt zo de overweg op. Ik hoor de trein met alles wat in haar zit toeteren, gillen en loeien. Die machinist moet grijs haar gekregen hebben. Het gele gevaarte ontrekt de TOMOS rijder aan verdere observatie. Afwachten maar hoe het met hem afgelopen zal zijn. De trein passeert de overweg. Langzaam komt een ieder weer tot bezinning. Het verkeer komt langzamer dan anders weer op gang. Een paar honderd meter van de overweg verwijderd, op het trottoir, staat onze cowboy trillend van de adrenaline een shagje te roken.  Ik stop naast hem en vraag naar het waarom van zijn wanhoopsdaad. En dan komt het ontnuchterende antwoord.

Eergisteren heb ik twee nieuwe tandwieltjes gehaald voor mijn snorfiets. Hij reed al zo’n 85 kilometer per uur, maar de fietsenmaker heeft tegen me gezegd, dat ik met deze twee wieltjes wel eens boven de honderd kan komen. Als ik zo kijk wat ik net heb meegemaakt heeft de fietsenmaker gelijk gehad. Maar nou sta ik even bij te komen. Misschien moet ik een andere mannier vinden om dat koppel te testen. Weet u iets? U rijdt op een mooie Puch.
Nhaa………….wat moet je daar nu op zeggen of van vinden.  Ik wens hem succes met zijn TOMOS en vervolg mijn weg met een gangetje van pak ‘m beet 55 kilometertjes per uur.

1e Clubblad 2008

Balen, balen balen. Er is jammer genoeg iets fout gegaan met het verzenden van de clubbladen. Heb nog even geduld volgende week proberen we ze opnieuw te versturen en we gaan ervanuit dat het deze keer wel lukt. Houd je brievenbus in de gaten want hij komt er echt aan !!

Nieuwtjes op de website:

• Puch sticker ontwerp wedstrijd Radio Noordzee 1973 ?? Wie weer meer ! Klik hier voor meer info!!
• Tevens nieuwe foto's van de (slecht bezochte) ALV 2008.
• Nieuwe meetings en rondritten toegevoegd.

Van de voorzitter,

Het heeft even geduurd, maar nu dan toch een bericht van het nieuwe bestuur. Het begon vorig jaar hoopvol, maar al gauw bleek het toen verkozen bestuur door diverse oorzaken niet te werken. We zakten verder in het moeras, het ging niet goed. In de loop van het jaar heeft zich een nieuwe kern gevormd, dat is op de algemene ledenvergadering bevestigd als nieuw bestuur. Onze webmaster Rene van ’t Hof is nu tevens penningmeester en Anita Buitendijk is onze nieuwe secretaris. Jeroen Koopmans heeft zich aangemeld als nieuwe beurs- en toercommissaris en Eline Lagerwaard blijft de hoofdredacteur. We hebben het bestuur ingekrompen tot drie personen, we werken wel nauw samen met voornoemde functionarissen, we verwachten zo vlotter te kunnen handelen.
Een acceptgiro voor de contributie komt er dit jaar niet (die is onaanvaardbaar duur geworden), in plaats daarvan komt er een factuur samen met het 1e clubblad van 2008. Deze zijn op de bus gegaan en zullen in de loop van deze/volgende week in de brievenbus hangen!

Met vriendelijke groet, rij voorzichtig,

RJ Bongers

Uitnodiging Algemene ledenvergadering 16 Maart.

Klik hier voor de digitale versie van de verzonden uitnodigingen, inclusief route beschrijving.

Klik hier voor de noulen van de vorige ledenvergadering.

De Algemene ledenvergadering komt er weer aan !

Deze zal worden gehouden op 16 maart 2007 a.s. dit keer in Utrecht bij het restaurant de Beerenkuil.

Meer info volgt.

Kauwe Klauwe links en foto's welke ons toegezonden zijn, deze konden we jullie niet onthouden:

• Voorpagina Telegraaf en diverse foto's
• Foto's van Rolf van Bruggen
• Prachtig verslag op Hagezine
• Filmpje gemaakt door Midvliet TV

Hebben jullie nog meer links of foto's mail ze even door dan zet ik ze erbij !

Bestuursmededeling:

We hebben een foutje gemaakt, onze verkozen penningmeester mag die functie niet uitvoeren, hij is namelijk nog geen 21 en dat betekent dat zijn ouders met eventuele financiele gevolgen geconfronteerd kunnen worden. Het spreekt voor zich dat dit een ongewenste situatie is, voorlopig hebben we Rene van ’t Hof bereid gevonden de taken over te nemen.
Om gezondheidsredenen heeft Ramon zijn secretariaatsfunctie neer moeten leggen, Ad Kop haalt nu de bezem door de administratie maar we zoeken voor komend jaar een nieuwe secretaris.

Ook Joop Verton en Pleur (onze toercommissaris) hebben te kennen gegeven komend jaar te stoppen, zij hebben hun functie drie jaar bekleed. Klik hier voor meer informatie betreffende deze funties.

Kandidaten kunnen zich melden bij ondergetekende, half februari volgt verkiezing op de algemene ledenvergadering.

Het bestuur wenst alle leden een Pechvrij en Puchvol 2008

Robert Jan Bongers.

Iedereen een gelukkig (zonder al te veel brokken) 2008 toegewenst !

De regiosite is aangepast met de nieuwe link naar de vernieuwde Leidse Puch & Tomos vriendengroep.

http://www.lptv.nl

In de film.

Oei! Dat is een moeilijke vraag.
Waar kent de beller mij van?
Ziet hij mij op mijn Puch rijden?
Leest hij de column op de voorpagina van de PTCN?
Is hij getipt met de mededeling dat Siem  al l l e s  voor je doet?
Wanneer mijn antwoord op zijn vraag ontkennend is, heb ik gegarandeerd geen gezeur aan mijn kop. Zeg ik daarentegen dat ik de PTCN ben, dan zal op alle fronten de pleuris wel uitbreken. Ik kies voor het laatste.

“Ja, met Siem van de PTCN. Met wie heb ik het genoegen?”
“Je spreekt met Cif Cocini. Ik ben de producent van de film -De witte droom.-
Ik bel voor die witte Puch. Zondag gaan we draaien in Alkmaar. Hoe laat kom je met die Puch?”

“Euhhh……… jaaaa………neeeee.   ($#@^&%* ,dát heb ik weer met mijn grote bek.)
“Ik weet niets van die witte Puch af. Het is nu vrijdagavond kwart voor negen. Hoe had u gedacht dat ik een witte Puch zou regelen voor zondagochtend? We hebben niet eens vierentwintig uur over om effectief iets te doen.”

“Ja, hoor eens. Dat is jouw probleem. Wij hebben ruim een half jaar terug een witte Puch uit 1967 bij jullie besteld en nou willen wij die Puch. Weet je wat zo’n dag draaien kost? Zeg niet, dat je geen Puch voor ons hebt, hè.”

“Met wie heeft u dat dan geregeld? Heeft u geen naam?” Ik voel dat ik wanhopig begin te worden.

Cis zwijgt even. Het is alsof hij iets aan het zoeken is.
“Piet uit Oud Ade heeft dit voor de PTCN geregeld. Hij rijdt zelf op een witte Puch. Maar ik ben zijn telefoonnummer kwijt.”

Kijk, nou komt de aap uit de mouw. De PTCN ben jij! Dus logischerwijs maak je dan ook afspraken met Jan en Alleman om met je Puch ergens te verschijnen. Hoe kan ik Piet vinden? Dat moet gaan lukken. Er staan maar een kleine veertienhonderd Puch-jes geregistreerd.

“Cis, leg maar neer. Ik bel je over een half uurtje terug en dan weet ik waar je Piet kunt vinden.” Wat zeg ik nou? Nog eerder vind je een bougie in een diesel dan Piet op zijn witte Puch. Waar, oh waar moet ik beginnen? Nee, ik zeg het verkeerd. Wát moet ik beginnen?

Ik ga achter mijn computer zitten. Zenuwachtig tik ik piet witte puch in. En geloof het of niet. Ik vind Piet op zijn witte Puch met zijn persoonsgegevens. Nog één telefoontje. Zo, da’s dan ook weer geklaard.

Zondags vind ik in mijn mailbox een berichtje van Cis. Hij bedankt me voor de medewerking en de kracht waarmee de PTCN haar mannetje staat. Het was een hele goede draaidag geworden. Piet zijn Puch is uitgebreid gefilmd op verschillende locaties. Piet zelf is niet in beeld gekomen. Cis zoekt ook nog voor binnenkort een aantal Puch’s, Tomosjes, Honda’s en Kapitein Mobilletes. Bijtijds opgeven, want ik ga je niet zoeken op vrijdagavond.

Siem

Naschrift: namen en plaatsen zijn fictief. Neen, mijn naam is natuurlijk wel Siem. Maar ik heb de eigenaar van de witte Puch wel gevonden. Op het internet. Klein Puch-wereldje waar wij in leven. Maar het moet toch niet gekker worden bij de PTCN.

Twee turven hoog.

Wanneer ik de winkel uitstap zie ik nog net wat blonde haartjes boven mijn zadel uitsteken. Als ik dichterbij kom zie ik dat de haartjes toebehoren aan een klein jongetje. Hij is kennelijk alleen want ik zie in de verste verte geen moeder of iets wat daar voor door kan gaan. Het lijkt alsof zijn armpjes proberen mijn Puch teder te omhelzen. Hij lijkt bezeten van mijn PUCH. Het hele tafereel maakt een onwerkelijke indruk. Zo’n klein manneke, alleen op stap en schier verliefd op een Puch bromfiets. Had ik het zelf niet gezien, dan was het een verhaal voor het land der fabelen geworden.

“Is dit jouw motor?”, vraagt het jongetje.
“Ja, hij is wel van mij, maar het is geen motor maar een bromfiets.”leg ik geduldig uit.
“Het is een heeeeele mooie motor. Aaaalles blinkt.”, gaat het jongetje verder.
“Een motor is groot en een bromfiets is een stuk kleiner,” probeer ik weer.
“Maakt jouw motor ook heel veel lawaai?” wordt de volgende vraag.
“Ja, hij maakt wel lawaai, maar lang niet zoveel als een motor.”
“Ga jij nu naar huis?” hij begint achteruit te lopen.
Ik ga op het zadel zitten en doe de trappers naar boven. Ik zie mijn nieuwe vriend met zijn ogen stijf dicht en met zijn handen tegen zijn oren wachten op wat er komen gaat.
Ik start. De motor loopt. En hij is blij, blij, zó verschrikkelijk blij. Eindelijk een “motor” zonder die enorme knallen die hem zowat omverblazen

Uit een van de winkels komt een vrouw. Een meisje, een stukje ouder dan ons ventje, loopt naast haar te jengelen. En in haar kinderwagen ligt een krijsende baby.
De boodschappentassen hangen dan ook nog eens aan die kinderwagen. De vrouw duwt het karretje sjokkend voort. Knalrode kop, haar door de war. Maar haar legging past perfect.

“Mama, mama, mama! Weet je wat ik wil?”
Wat een enthousiasme uit zo’n klein manneke! En nou weten we meteen ook waar zijn roots liggen. Mijn vriendje is de middelste van die drie. Ik verwacht dat hij aan zijn moeder gaat vragen of hij later ook een PUCH mag. Breed grijnzend wacht ik de reactie van mama vol vertrouwen af. Als je zo klein bent en je wilt al een PUCH. Dat gaat helemaal goedkomen.

“Wat IK wil,   wat IK wil,    W A T  I K  W I L…………………..”
“IK wil helemaal niks meer.    Nooit meer…………NIKS NIET………….”
“JA…………………………………………………………… ”
‘Ik weet wel wat IK wil………………………………………”
“IK wil vier  weken naar de Canarische Eilanden…………ALLEEN.”
“ZONDER de hele dag dat gezeik van jullie aan m’n kop.”

Duidelijk, dacht ik zo.
Ik trek me even discreet en geschokt terug. Ik moet een weekje nadenken.

Siem

Zo één had ik er ook!

Poetsbrommers hebben ten opzichte van ragbakken het voordeel, dat zij sneller herkend worden door hun toenmalige eigenaren als “hun bromfiets”.
“Zo één had ik er vroeger ook!”, is dan de openingszin van het gesprek wat  tenminste een kwartier van je tijd gaat kosten. Maar je bent nu eenmaal aardig en probeert op deze manier meteen de hobby te promoten. Onder het kletsen lijkt jouw  brommer ook nog eens van eigenaar te wisselen. Zonder verdere koopovereenkomst word je langzaam maar zeker van je plekje achter of naast de bromfiets verdrongen. En dan mag je in je handen knijpen als de kersverse “vroegere eigenaar die er immers ook zo een had” niet meteen overal aankomt en jou gaat uitleggen hoe het allemaal werkt of hoe het tenminste hád moeten werken vóór je met veel pijn en moeite de restauratie afrondde.

Veel gehoorde kreet:
“Neen, da’s niet origineel en wijst dan een willekeurig onderdeel aan. Dat  pulletje zat er bij mij wel op, maar dan natuurlijk  links, zoals het hoort. Dat heb je dus verkeerd gedaan. Jammer”
“Deze is ook opgevoerd, zeker? Ja, de mijne reed  m a k k e l ij k  75 …. in z’n één. Zelfs de politie kon mij niet pakken. Ha, ha, ha, ha,……………. En dan die kromme frames door de hoge snelheid, hè. Ja, ik heb wat meegemaakt met mijn Puch in mijn jonge jaren.”
“Jammer van die oranje kleur, joh. Heb je die lakkleur zelf bedacht? Dat had ik nou nooit gedaan. Heb ik ook nog nooit eerder gezien, dat oranje boven. Zwart met een rood tankje, dat was dé kleur in die jaren, hè. Iedereen had een zwarte. Ja, toch……”

Geduldig leg ik uit dat het pulletje een kabelhouder is die op de koplamp thuishoort en aan de rechterkant moet zitten, omdat de remkabel van het voorwiel er doorheen loopt. Ook vertel ik de goede man dat een Puch niet opgevoerd hoeft te worden om op een vlotte manier deel te kunnen nemen aan het dagelijkse verkeer. En dat een snelheid van 75 kilometer per uur toch wel enigszins overdreven lijkt.
De kleur van mijn bromfiets is origineel oranjemetallic. Geïntroduceerd door Stokvis in 1974, samen met de kleur paars metallic.

En dan ben je zo een kwartier verder. Geeft niet. Tijd genoeg en het was gezellig. Je maakt een einde aan het gesprek en een ieder vervolgt zijn weg. Meestal met de wetenschap dat je elkaar nooit meer tegen zult komen, maar met een voldaan gevoel. C’est la vie.

Soms heb ik heel veel haast en helemaal geen zin in dat geouwehoer over die trut Puch. Dan zul je net zien, dat dan nummer zoveel zich aandient om over zijn bromfiets van vroeger te komen praten met je.
“Zo één had ik er vroeger ook.”, probeert hij enthousiast.
“Ik geloof d’er niks van.” wordt het korte antwoord mijnerzijds.
“Hoezo, geloof je dat niet?” (Je zou nu zijn gezicht eens moeten zien. Aaarrrrgghh, lachen, man!)
“Nou, daar ben jij veel te jong voor om zo’n Puch te hebben gehad.” Zeg ik met mijn uitgestreken smoelwerk.
“Te jong ???? Man, ik ben 56, hoor.” (Hij ploft zowat en is knalrood.)
“Echt niet. Ik denk dat jij hooguit 48 bent.  Dus toen jij 16 jaar was (net oud genoeg om een brommer te kunnen rijden) was het 1975 en toen was die hele Puch hype al lang weer voorbij. Dus géén Puch voor jou.”
“Jûh, vent, sterf met die k*t Puch van je.” ,draait zich abrupt om en past met lange benen en opgestoken veren weg.  Klaar over, uit. Kijk, dat zijn pas lekkere korte gesprekjes. Je maakt dan wel geen vrienden, maar die maak je wel weer als je wat meer  tijd hebt.

Siem

PTCN Puch & Tomos meeting

De Puch en Tomos Club Nederland organiseert weer een echte Puch & Tomos meeting, dit keer in Arkel.

Heb je zin leuke meeting kom 1 september vanaf 17:00 naar Arkel.

Entree gratis!

Adres: Sport vereniging de 6 Molens, Vlietkade te Arkel (bij Gorinchem) Vette Hap, BBQ en Bier aanwezig.

Klik hier voor de Flyer. 

De ingezakte markt.

In de winkel van Sinkel is alles te koop. En ik sta er gezellig tegen de toonbank aan te leunen. Doet u mij maar……….en zo wordt de bestelling dan opgegeven.
Maar behalve klant ben ik vandaag ook  de verkondiger van het onheil.

“De markt is totaal ingestort, sinds de invoering van het kenteken.”, kraai ik vol overtuiging. “En waar baseer je dat dan wel op?” zegt de stem van de verkoper ergens ver onder de toonbank vandaan.
“Nou op het internet staat alleen nog maar troep te koop.” , komt er bij mij met een stalen gezicht uit.
“Op het internet staat soms alleen maar troep, maar zeker niet altijd.” corrigeert de stem.
“En vroeger had je wel honderd pagina’s met Puch’s en Tomosjes, nu nog geen vier.”
“Hoeveel pagina’s? H o n d e r d ? Man, laat je nakijken.” De stem raakt geïrriteerd.
“Er is geen Puch meer te krijgen. Oostenrijk is volledig leeggeroofd.” , probeer ik nog een keer.
Er zullen best wel heel veel Puchjes uit Oostenrijk gekomen zijn. Maar of er nu geen meer zijn is nog maar de vraag.” zegt de verkoper terwijl hij de door mij bestelde spullen begint te ordenen op de toonbank.
“Die ene op het internet is ook over de kop.” is mijn nieuwe inzet in de strijd om mijn gelijk te halen.
“Welke ene? Al dat vaag geklets. Had die dan 80 % van de markt of zo in handen?”
Vooruit dan de aller- allerlaatste poging vanuit mijn kant: “De PTCN bestaat niet meer. Opgeheven door de leden zelf. De site is uit de lucht gehaald.”, zeg ik terwijl ik voel dat ik een kleur krijg.
“Nou, zó kan die wel weer. Niks mis met de PTCN ik kom nog regelmatig op hun site.”
verzucht de verkoper. Hij is het gezeur duidelijk meer dan zat.
Zelf weet ik nu ook niets meer toe te voegen aan deze schier onzinnige conversatie.
Ik kijk naar de vele spulletjes en spullen die op de toonbank liggen en voor mij blijken te zijn.

“Mooi. Zijn we klaar? Even optellen dan maar?
Dat wordt dan 173 euries. Het pasje kan daar door.” De hand wijst uitnodigend naar de pinautomaat die naast de kassa staat.

H o n d e r d-d r i e-e n-z e v en t i g  euries! Of je een emmer leeggiet.

Misschien is de markt toch niet zo ingezakt als ik aanvankelijk gedacht had.

Siem

Museumgasten

Mijn Puchmaat Jan en ik trekken er in het weekend vaak op uit. We stippelen een route uit van, heen en terug, ongeveer 100 kilometer. Dan rijden we ergens naar toe waar wat te zien of te beleven is. Dan heb je pas een doel in je Puch leven.

Onze eerste rit van dit jaar heeft ons geleid door de bloeiende bollenvelden van Zuid-Holland. Maar we hebben geen bloem gezien. Door de onverwacht vroege droogte lagen de velden er verwelkt en bruin bij. In Noordwijk hebben wij onze Puch’s gefotografeerd bij de vuurtoren aan het einde van de Boulevard. Ongeveer op de zelfde plaats waar de beroemde bromfietsfoto uit 1969 is gemaakt. Toen stond het hele plein afgeladen vol met bromwielers, nu stonden alleen de Puch van Jan en die van mij op het plein.
Het kan verkeren, zei Bredero al. De foto is erg leuk geworden, maar het plein oogt toch een beetje kaal en verlaten.

Een paar weken later besloten we om naar Oudewater te rijden. Een rit door het Groene Hart van ons land. In Oudewater is een heksenwaag en, hoe gek het misschien ook klinkt, ik wilde mijn Puch daar eens laten wegen. Je weet maar nooit, of zo’n Oostenrijks ding niet op een of andere manier behekst zou zijn.
Leuk museum om te bezoeken. Klein, maar erg informatief. En als je er eenmaal binnen bent voel je je er meteen thuis. Zo’n waag heeft toch wel wat. In de Middeleeuwen een levensredder en nu een curiositeit. Het meisje, die de weegschaal bediende, had het druk. Wat de uitslag van het wegen ook zou worden, wie wil er nu de rest van zijn leven als heks verder, iedereen die de waag bezocht ging op de enorme weegschaal staan.
“Wil je onze Puch bromfietsen wegen?”, vroeg ik aan het meisje.
“Het maakt mij niet uit, wat ik moet wegen.”, was haar antwoord.
“Maar je moet het wel eerst aan de baas van het museum vragen. Die zit daar, bij de ingang van het museum.”

“Mevrouw, mag zij (intussen wijzen) onze Puch bromfietsen wegen?”
Ik zag de dame in kwestie groen wegtrekken.
Wat die mevrouw zei:
“Ik begrijp dat het voor u van belang kan zijn dat de bromfietsen gewogen worden. Maar deze waag stamt uit 1482 en de schalen waar de Puch op zou moeten gaan staan zijn nog ouder en komen oorspronkelijk uit een andere waag. Ons museum is recent voor meer dan 200.000 euro aangepast.  U zult hopelijk begrijpen, dat uw Puch niet in mijn museum kan.”

Zo, hé! Dat was netjes gezegd!

Wat ze bedoelde te zeggen was dat we moesten opzouten met die stinkende, oliespoor verliezende, strepen veroorzakende rubberbandjes, flut en trut bromfietsjes.  Staat die Puch soms thuis bij jou in de huiskamer? Nou dan? De vraag alleen al. Te zot voor woorden.

Daar hadden we dus ook niet van terug.
Uit frustratie heeft Jan zich laten wegen.
Je raadt het nooit. Jawel, Jan is een heks.

Geschrokken zijn we teruggereden naar huis.
Voor een volgende keer gaan we naar de Euromast  in Rotterdam.
Abseilen met de Puch op de rug gebonden.

Voor de foto's van deze ritten klik hier.

Siem.

De B van B-usje

Er zitten achteruitkijkspiegels op mijn Puch. Originele Harley spiegels.
Het kost een paar centen, maar dan héb je ook wat. En dat verhaal van een vlag op een modderschuit leg ik  gewoon naast me neer. Ik vind het mooi. Basta.
Mijn leven is in ieder geval een stuk veiliger geworden door die spiegels.
Nog even en dan kijk ik meer naar het mij achterop komende verkeer dan voor mij uit.

Het lijkt alsof het verkeer steeds grimmiger wordt. Kreeg je een jaar of vijf geleden nog wel eens een omhoog gestoken duim als je op je Puch door de stad reed, tegenwoordig lijk je uitsluitend een hinderlijk object op twee wielen te zijn.
Nou moet ik zeggen, dat ik er niet om gevraagd heb om door de wegbeheerder te pas en te onpas van het fietspad naar de rijweg en omgedraaid gejaagd te worden. Maar omdat het nu eenmaal niet anders is, verwacht ik  wel, dat al mijn medeweggebruikers enigszins rekening houden met de bromfiets in het algemeen en mijn Puch in het bijzonder.

Het meest acute gevaar voor een Puch rijder levert de B van B-usje op. Heb je zo’n B-usje achter je aan rijden dan zal het met alle geweld proberen om jou óf voor je donder te rijden óf op zo’n manier de berm in te drukken dat de bandjes van je Puch gezandstraald worden door de stoeprand.  Even niet alert genoeg zijn en je Puch gaat naar je erven.
Meestal zijn die B-usjes van de firma x of y. De baas zet dan met grote letters zijn naam op de zijkant van het busje, zoekt een halve zool, geeft hem de sleutels van de bus en zie “Zombie keert terug uit zijn graf” met als opdracht om jou zo snel mogelijk te grazen te nemen. Waar zijn we mee bezig vandaag de dag? Mijn verhaal:

Noodgedwongen reed ik op de niet al te brede rijbaan op weg naar mijn werk.
Ik kijk in mijn spiegels en zie zo’n halve zool op nog geen anderhalve meter achter mij aanjagen. Er zou maar door hem of mij geremd moeten worden. Vermorzeld word je. Ik reed al zestig, want ik begrijp ook wel, dat ik het verkeer niet al te veel moet ophouden. Zeker niet in de ochtendspits.
Maar je mag daar toch echt maar vijftig per uur rijden. Dus dat busje reed al tenminste tien kilometer te hard. Ik kon links nog rechts uitwijken. Als zo’n klojo je dan eindelijk voorbij kan dan krijgt hij van mij de dikste vinger die ik kan vinden. En ik onthoud de naam die op de zijkant staat. Je weet nooit waar dat goed voor is. In ieder geval niet om verder zaken mee te doen.

Siem.

Column

Met de regelmaat van de klok, laten we zeggen zo om de tien dagen, moet je op deze plek op onze site een column gaan aantreffen. Nou is column misschien een iets te groot woord voor de hersenspinsels die aan het brein ontspruiten. Maar toch. Wil je het een cursiefje noemen, dan vinden we dat ook goed.

Waar gaat het allemaal over?
Over jou, over mij, over de Puch en over de Tomos.  Om de PTCN site nog wat meer op te vrolijken. In de hoop dat je vaak terugkomt bij je clubje. Om even te kijken of er nog goed nieuws is.

Ik ga niet onder mijn eigen naam schrijven. Die mag je van mij best weten, hoor.  Daar gaat het niet om.  Het staat gewoon beter. En……………als ik echt erg goed word, dan kent iedereen mijn schrijvernaam eerder dan mijn echte naam. Denk maar aan Piet Grijs.
Dus Siem wordt de naam.

Tot over een dag of tien,

Onze columnist Siem.

Een nieuw begin !

Van de voorzitter.

Op de Kouwe Klauwe meeting kwamen we elkaar weer tegen, Hans Kimmel, Bosz de Kler en ondergetekende (en nog ruim 200 andere Puchers) en we hadden het gevoel van “er gaat iets niet goed.” Met z’n drieën hadden we de eerste KK bedacht, nu zo’n 17 jaar geleden, en er leeft nog wel wat, anders waren die andere 200 niet gekomen. Het ooit legendarische clubblad was echter totaal ingezakt en de organisatie van de meeting was ook niet je van het, het was gelukkig wel gezellig. Er moest iets veranderen!
Op 1 april (geen grap) jongstleden was de jaarlijkse algemene ledenvergadering, en hoewel de de planning en uitnodiging niet helemaal volgens de regelen der kunst verliepen hadden toch zo’n 20 leden de weg naar een zonnig Heenvliet gevonden. De bestuurstermijn van Jelle Haanstra als voorzitter was afgelopen en de penningmeester had al veel eerder afgehaakt, er viel dus wel wat te beslissen. Eén punt hebben we staande gehouden, al was daar uiteraard wel discussie over, namelijk om het verleden clubjaar uit te rekken tot twee jaar, teneinde de club weer op de rails te krijgen. Het is een noodoplossing, omdat er vorig jaar bijna geen clubbladen gedrukt zijn is er weinig uitgegeven en financieel redden we het dan ook wel. Bovendien achtten we het niet fair om contributie te vragen terwijl er nagenoeg niets gepresteerd was. Binnen twee maanden ligt er een nieuw clubblad in de bus, op zijn minst een nieuwsbrief. Als het de huidige redacteur niet lukt hebben we een reserve redactie (trappelend!) achter de hand, die zich op de vergadering aanbood. Als penningmeester hebben we Mike Kuijper bereid gevonden, nog jong maar wel met verenigingservaring. We gaan er het beste van maken!

Robert Jan Bongers

Sinds vandaag is de nieuwe gallery online, in de komende weken komen hier alle foto's op te staan welke we nu in ons bezit hebben.

Als je nog leuke foto's hebt van een meeting or rondrit geeg het even door aan de webmaster !

Voor een voorproefje kijk hier !

De Algemene ledenvergadering van 2007 was een groot succes !!!

Er is een nieuwe voorzitter gekozen (Robert-Jan Bongers) tevens is er een nieuwe Penningmeester gekozen(Mike Kuijpers).

Meer info volgt één deze dagen....

De officiele uitnodiging volgt nog en nee dit is geen grap!!

Beste leden,

Hij komt er toch weer aan! De O zo belangrijke Algemene Leden Vergadering.

Na een ronduit waardeloos jaar voor de club gloort er eindelijk weer wat licht aan de horizon. Een blad is eindelijk weer in de maak, ledenpassen voor 2006 en 2007 komen er aan. De Club moet doorgaan dus ook een ALV hoort daarbij! De voorzitter treed na 3 jaar af en we hebben nog steeds een penningmeester nodig. Er valt dus weer genoeg te kiezen en bespreken nemen we aan. Dus kom allen 11 maart 2007 naar café de Gouden Leeuw in Heenvliet, de vergadering begint om 14.00 uur.
We hopen op jullie komst en een positieve instelling om er voor te zorgen dat nieuwe en enthousiaste bestuursleden kunnen worden verkozen en we de stijgende lijn kunnen voortzetten en 2007 en verder weer zo normaal mogelijke clubjaren worden met een voltallig bestuur, club bladen die verschijnen en minstens 1 PTCN meeting per jaar.

Tot 11 maart!
Namens het bestuur:
Jelle Haanstra, voorzitter PTCN

De consumpties zijn op rekening van de club en indien er tijd en behoefte is kunnen we misschien een rondritje maken.

Agenda Algemene Leden Vergadering 2007 11-maart-2007, 14.00-16.30 uur, In Café de Gouden Leeuw, Markt 1, 3218AM, Heenvliet

Agenda:

• Opening door de voorzitter
• Goedkeuren notulen vorige algemene leden vergadering
• Verslag secretariaat
• Financieel verslag+ goedkeuring financieel verslag+ Begroting 2007
• Redactie verslag
• Beurs en Tourverslag
• Terugtreden voorzitter
• Pauze
• Voorstellen kandidaten voor de functies: Voorzitter en Penningmeester
• Verkiezen nieuwe bestuursleden
• Rondvraag
• Sluiting

Om de leden tegemoet te komen is door het bestuur besloten dat alle leden welke in 2006 betaald hebben in 2007 automatisch lid zijn zonder hiervoor te betalen !!!

De uitnodiging van de ALV van 2007 kunt u hier downloaden.

De notulen van de ALV van 2006 kunt u hier downloaden.

GEZOCHT!!!

Een Penningmeester !!!
Met verstand van penningen en computer en wat tijd over. Meld je zo snel mogelijk aan, dan kun je worden ingewerkt en kunnen we onze interim penningmeester weer zo snel mogelijk ontlasten van dit klusje.

Geachte leden en adverteerders,

We leven nog!

Na de dramatische oproep in het laatst verschenen blad is er een goed bezochte Algemene Leden vergadering geweest waarop duidelijk was dat er toch gelukkig leden zijn die graag wat voor hun club doen. Echter door omstandigheden zag  de  nieuw verkozen penningmeester helaas zich genoodzaakt zijn functie neer te leggen eigenlijk nog voordat hij goed en wel begonnen was. Kort daarop wordt Hans Brouwer behoorlijk heftig getroffen in zijn gezondheid. Gelukkig hersteld hij nu weer voorspoedig, maar hij is nog even niet in staat een blad te maken.

Door het verlies van de penningmeester is ook ons ledenbestand even in de knoop gekomen, de leden administratie zit momenteel ook bij de penningmeester omdat dit organisatorisch handiger is. Een direct gevolg hiervan is dat we een probleem hadden om ook een simpele mailing als deze bij u te krijgen. Dit is inmiddels opgelost, we hebben een interim penningmeester in de persoon van Gerard Vrolijk uit Den Haag. Hij is zelf ook enthousiast Puchrijder en nu belangrijker nog voor de club, financiële zaken zijn, zijn kostwinning! Gerard blijft voor ons deze post bekleden tot de volgende ALV.
Ik realiseer mij dat dit niet de hiërarchieke weg is voor het benoemen van bestuursleden maar wij als bestuur hebben gemeend dat in deze tijd van  toch een beetje crisis alles beter is dan niks en gezien de kwaliteiten en bekendheid van Gerard met dit soort zaken we hem direct met open armen hebben ontvangen en heel blij zijn met zijn inzet voor de club.

Voor het blad zoeken we nog een oplossing, Ton Meeuwise en Eric Mulder hebben plannen om eventueel samen met nog iemand er voor te zorgen dat er weer een blad gaat verschijnen. Dit kan echter nog wel even duren en daarvoor vragen we uw begrip en geduld. We hebben aanbiedingen van mensen ontvangen om het blad op betaalde basis te vervaardigen (evenals het vervullen van de penningmeester taken overigens) maar daar gaan we niet op in omdat we menen dat of je doet wat voor de club op vrijwillige basis of anders niet. Normaal gesproken hebben we ook niet de middelen om dit te doen.
Wat we doen aan de gemiste bladen zijn we nog niet helemaal uit, maar er komt compensatie voor de bladen die u gemist heeft. Misschien in de vorm van een aandenken aan deze vervelende tijd voor de club en dat het gelukkig weer beter gaat, of twee extra dikke bladen, posters of weet ik veel.

Vriendelijke groeten namens het bestuur,
Jelle Haanstra

GEZOCHT!!!

Zoals jullie wel begrijpen zoeken we met hele grote spoed

Iemand die het blad kan & wil maken!!!
In ieder geval tot Hans Brouwer weer aan de slag kan, of samen met hem indien mogelijk.
Een computer kan eventueel geregeld worden, maar we zoeken echt wel iemand die er al wat van kan en er zeker de tijd voor heeft.
Eeuwige roem als redder van het blad zou je deel worden.

TEVENS GEZOCHT: 
Met iets mindere grote spoed maar zeker voor de volgende ALV:

Een penningmeester!!!
Met verstand van penningen en computer en wat tijd over. Meld je zo snel mogelijk aan, dan kun je worden ingewerkt en kunnen we onze interim penningmeester weer zo snel mogelijk ontlasten van dit klusje.

Meld je aan bij Jelle Haanstra
Telefoon: 079-347 88 14

De afgelopen 2 á 3 maanden heeft de email van de voorzitter niet best gewerkt, de kans bestaat dat uw mailt niet is gelezen. Vanaf heden zijn deze problemen weer uit de wereld en wordt alle mail welke naar de voorzitter wordt gestuurd weer behandeld.

Heeft u geen reactie gekregen op de door u gestuurde mail, stuurt u deze nogmaals naar de: voorzitter

Penningmeester en blad-redacteur gezocht !!!!

Sander Schrandt (alias Ozzy) heeft besloten zijn functie als penningmeester niet verder voort te zetten.

Hans Brouwer kan door een persoonlijke reden zijn functie als blad-redacteur tijdelijk niet uitoefenen, hoewel wij hier niet te diep op in kunnen gaan willen wij hem wel veel sterkte wensen.

Om deze redenen is het nog niet bekend waneer het clubblad zal verschijnen, als één van de bovenstaande vacatures jouw aanspreekt neem dan contact op met: Jelle Haanstra.

Heeft u geen reactie gekregen op de door u gestuurde mail, stuurt u deze nogmaals naar de: voorzitter

17 Sept : De foto page met de beelden van de tegelen meeting van afgelopen weekend.