Het uitstervend fenomeen Bredasche Puch

Zoals er iets typisch is als een Haagsche Puch of andere stadsgebonden puchculturen, zo bestaat er ook een onstyling (let op onstyling) die zich laat beschrijven als de Breda look. Omdat het er op lijkt dat het een uitstervend fenomeen is en er nog maar echt weinig echte archetypische Bredabikes de boel onveilig maken in west brabant wordt het tijd om dit hoogstaand cultuurgoed vast te leggen op schrift. Zelf ben ik in het gelukkige bezit van 2 erg gezellige VZ50 modellen waarvan 1 (das grune gefährlicher monster) de kenmerken van een bredabike bezit. Helaas ben ik door nare omstandigheden genoodzaakt geweest om te verkassen naar Uden waar het qua puchcultuur poverkes is gesteld met al die Honda SS 39/45s.

Het gaat er niet om dat er in Breda of waar dan ook het aantal rollende puchskes terug aan het lopen is. D'r rijden er genoeg maar het ljikt er op dat al die nieuwe tomoskutjes en puchpikkies allemaal weg komen uit Tegelen, lid zijn van de VIP of al met hun 16e vroegtijdig 40plus zijn geworden. Het rijdt tegenwoordig allemaal op karakterloze modellen zoals ze er ongeveer origineel uit horen te zien maar als uiting van een in snelheid, luidruchtigheid en schoonheid gesublimeerde vorm van persoonsgebonden zelfexpressie weinig origineel zijn.

Wat zijn de kenmerken van een bredabike. Dat is moeilijk te vangen in enkele kenmerken zoals bijvoorbeeld een achterband als van een tractor zo dik als bij de Hells Ezels, paddestoelen en andere exotische schimmelcultures op de Blerkmachines of door verregaande erosiewerking de doorkijkframes bij enkele TEO's (hoi Robbie). Net als bij de andere stadsculturen is een Breda Poeg een rijdend stuk zelfexpressie. Dit kan bij bredapoegs erg ver gaan. De berijder drukt duidelijk zijn handtekening op de look van zijn brommer. De bredastijl is niet gebonden aan een uniforme code maar is meer een anarchistisch samenraapsel van vaak technisch in prima conditie verkerende brommers die door hun eigenaars zo zijn geassembleerd (bredabikes zijn vaak zelf samengesteld uit onderdelen van verschillende modellen.) dat het een ramp is voor het oog van de gemiddelde oudere liefhebber van smetteloos gerestaureerde puchjes voor op de aanhanger.

Om enige voorbeelden te geven van de puchcultuur in Breda. De rijdende psychedelica van brommers die door de handen van Guido zijn gegaan. De typische rietveldstijl van decibel 1 en 2. Tinus met zijn rood wit gestreepte zebrapuch met maar liefst 4 uitlaatpijpen of de oorlogsmachines van ondergetekende en van Niels (grote VZ tanks lage sturen combat kleuren). Ze bestaan goddank nog wel maar de karakterloze Puch wint veld. Ik wil dan ook afsluiten met een warm pleidooi voor het zelf creëeren van je persoonlijke Puch los van knellende voorschriften wat fabrieksorigineel is of niet en het verzoek: puchers aller landen groet elkaar onderweg!!!!

Rogier