Heenvliet meeting 2000

  Normaal gesproken, zeg maar de afgelopen paar jaar, kwam je bruin, in mijn geval rood, verbrand terug van de Heenvliet meeting maar dat zat er dit jaar niet in. De enige manier om dit jaar iets te verbranden was om je klauwen in het vuur te steken......

  Ondanks de kutweersverwachting en het, min of meer, klote weer kwamen we toch droog aan. Maar het veldje van de paardenmarkt bood toch niet zo'n feestelijke aanblik als andere jaren. Naar verhouding stonden er maar weinig brommers en tentjes en de enkele aanwezigen hadden zich ofwel rond het miezerige vuurtje geschaard of hielden zich schuil in de tent. Al met al maakte het geheel op mij een beetje een desolate indruk. Maar lol moet je zelf maken, nietwaar?

  Terwijl ik me aan het vuurtje warmde, ondanks het feit dat we onderweg geen regen hadden gehad was ik toch behoorlijk verkleumd, had Peet een vreetpakket op de BBQ gedeponeerd. Met plastic bord en mes in de aanslag keek ik reikhalzend uit naar de gesmoorde inhoud van het voorgenoemde pakket. Net nadat het geheel zo'n beetje eetbaar was begon het hemelwater te vallen en repte iedereen zich naar de knusse legertent waar ook de bar zich bevond. Toen het weer droog was vervoegde men zich wederom bij het vuur om daarna weer hard naar de tent te rennen toen het weer begon te zeiken. Dit fenomeen heeft zich de gehele avond hehaald. Eigenlijk een heel komisch tafereel.

  In de tent was het ook aangenaam verpozen; het werd steeds drukker en men had gezorgd voor balen stro waardoor, later die avond, de hilariteit ten top steeg toen het onvermijdelijke strogevecht losbarstte. { een week later vond ik nog steeds stro in m'n jaszakken.} Na mijn smakelijk verorberde maaltijd arrivieerden Anita en Jeroen met het, voor Heenvliet gebruikelijke, slachtoffer. Tegen die tijd hadden enige onverlaten bijna de gehele houtvoorraad op het vuur gegooid en werd het offer, na de nodige mishandeling, met vereende krachten aan, stevig brandende het vuur toevertrouwd.

  Op het moment dat Remco zijn brommer tegen een tentpaal parkeerde begon het opnieuw te regenen en belandden we weer met z'n allen in de tent en in het stro. Ondertussen was het gezellig druk geworden dus het was geen straf. Er was bier, muziek en het was er droog en toen de Gurck-afvaardiging binnenviel kon het feest beginnen. Ik had eerder die avond een klein stoeltje van een zekere Maarten geconfisceerd waardoor ik verzekerd was van aangenaam zitcomfoor, beter dan m'n zadel in ieder geval, en met m'n fles binnen handbereik vond ik het allemaal wel best. Zoals gezegd barstte het strogevecht los en dit was erg langdurig en erg intensief maar ook erg vermakelijk.

  Het verloop van de avond heb ik niet meer zo bewust gevolgd want nadat ik 2 hijsen had genomen van die joint die Jaco heimelijk had gedraaid van Cees z'n wiet, heb ik alleen nog maar hard kunnen lachen. Wel herrinner ik me nog die frikandellen die Sjaak ging kokkerellen terwijl hij een verhaal stond te vertellen over zijn belevenissen op zijn recente vakantie in Frankrijk. Waar dat verhaal over ging durf ik niet meer te zeggen; dit kan iets te maken hebben met de dikke tong waarmee Sjaak sprak maar evengoed met de fles port die in het vuur lag en waarvan de inhoud in mij zat.

  Tegen die tijd begon het ook al weer aardig rustig te worden bij het vuur wat nog steeds brandde dankzij onze eigen lumberjacks die effe goed bezig waren geweest. Uiteindelijk heb ik m'n tentje maar opgezocht want ik werd gewoon moe van die slaapverwekkende aanblik die Jaco bood onderuit gezakt op z'n stoeltje. We hebben nog herhaalde malen geprobeerd 'm te wekken maar dat mocht niet baten. En dan maar zeggen dat je alles nog gevolgd hebt, hee Jaco?

   De volgend ochtend was iedereen alweer zo fris als een hoentje{?} toen ik m'n tentje uit kroop. Er verscheen zelfs een voorzichtig zonnetje aan de hemel wat de hoop deed herleven dat we droog naar huis zouden kunnen komen.....maar al gauw kwam de nattigheid weer. Na koffie, een boterham en wat heen en weer geklets begon het, voor mij zo vertrouwde, Peter-wek-ritueel. Toen Peet weer bij de levende was en vol met koffie hebben we ingepakt en met pijn in het hart, afscheid nemen is altijd moeilijk, iedereen gedag gezegd en zijn we gaan rijden. Na een eindje rijden, een tussenstop bij de Chinees voor soep en plee en nog een eindje rijden zijn we toch nog droog thuis aangekomen. Helaas is zo'n weekend altijd te kort.

   Heenvliet/SLOEV weer bedankt voor alles; het was weer een toffe meeting en hopelijk volgend jaar weer en dan met fikse zonneschijn zoals gebruikelijk.

De groeten en tot snel, Sas.